Ik vind het zo stom dat ik deze gevoelens heb en nog stommer dat ik dat uit, door van alles naar binnen te schuiven. Ik ken de dames toch goed genoeg dat ik weet dat wat ik wil delen veilig is bij hen. En ik wil dit toch juist zelf, ik wil me toch laten kennen. Waarom dan die angst? Wat ben ik voor raar mens. De boosheid en irritatie uitte zich vanmiddag weer op een fysiek manier tegen mezelf. Wat maakt nu dat dit delen en me zo echt laten kennen zo spannend is? Wat maakt nu dat ik zo hoog in mijn emoties zit? Ik voel boosheid en irritatie naar mezelf. Maar er is ook de kritische harde stem vanbinnen. Stel je niet zo aan. Doe niet zo raar. Je wilde dit toch zelf. Hou dan op met janken. Even door de zure appel heen bijten en dan is het klaar. Niet te veel er van verwachten dan kan hun reactie je ook niet teleurstellen.
Ondertussen sta ik voor de zoveelste keer voor de kast, nee ik wil dit niet, ja ik wil dit wel. Het wordt een pittige dag morgen dat weet ik nu al, inwendig aftellen naar morgenavond. En dan weer opladen naar de volgende afspraak van vrijdagmiddag. En dan in januari het nog een keer met de dominee delen, daar wil ik voorlopig nog maar niet aan denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten