Groepsangst

Ik voel me niet snel op mijn gemak in een groep. Ik weet dat het voor een groot deel te maken heeft met het pesten in mijn jeugd. En nog is er de angst om iets te doen of zeggen waardoor ik afgewezen, afgekeurd of belachelijk gemaakt zal worden. De angst is groot dat ik rood word, begin te hakkelen of nog erger dat ik emotioneel word. Ik moet eerst zeker weten of ik mezelf mag en kan zijn in een groep voor ik mezelf echt durf te laten zien. De angst voor het niet goed of niet slim genoeg te zijn zit ergens diep in mij vast geroest. Net als het aftasten van mensen en het op mijn hoede zijn voor “gevaar”. Dat maakt dat ik groepen het liefste vermijd. En als ik me al in een groep begeef zal ik eerst op de achtergrond aanwezig zijn, niet wil opvallen. En alleen maar wat zal zeggen als me ergens naar gevraagd wordt en ik er niet om heen kan om mijn mond open te doen. En dan is er de onzekerheid, wat zeg ik en wat is de reactie van de groep. Ergens diep vanbinnen altijd al voorbereid voor het ergste.

Elke maand ga ik naar een groepsbijeenkomst en tijdens de laatste bijeenkomst werd er aan iedereen gevraagd hoe ze om gingen met frustratie als iets niet lukte. De meeste antwoorden waren; ik ga wat anders doen, ik heb daar geen last van, ik mopper het van me af tegen mijn partner etc. Mijn hoofd draaide al overuren bij die antwoorden, wat zal ik zeggen? De waarheid? Of een “mooi en veilig” antwoord. Ik besloot ik wil iets van mezelf laten kennen, ik wilde eerlijk zijn. Toen het mijn beurt was zei ik (met knikkende knieën en bonzend hart), ik kan wel eens gaan gooien met iets als alles tegen zit. Iets kapot gooien vroeg iemand uit de groep? Ja zei ik, ik kan dan echt driftig worden en iets kapot gooien. De reacties waren dat helpt toch niet? Dan moet je ook nog zelf de troep opruimen, dan krijg je vlekken op de muur en meer opmerkingen van deze aard. En ergens snap ik de reacties wel, maar deze het raakte iets pijnlijks vanbinnen. Het voelde voor mij als (ver)oordelen, ik was raar, ik ben (zo vult mijn hoofd het in) gek, niet goed wijs. Wie doet dat nu? En even, heel even voelde ik een hele boze en explosieve drang om er uit te gooien; weet je wat ik nog meer doe als ik gefrustreerd ben omdat iets niet lukt. Dan pak ik een klein scherp schaartje en dan kras ik in mezelf, of ik sla of knijp mezelf en scheld mezelf helemaal verrot, dat doe ik als gefrustreerd ben. Maar ik hield me stil, mijn hart ging op slot. Onbegrip, weer die o zo bekende muur van onbegrip. Het gesprek kabbelde verder, maar ik was uitgecheckt. In mijn hoofd aan het worstellen hoe nu verder? De groep voelde al niet echt veilig en voelt nu nog minder veilig. Blijf ik er wel naar toe gaan? Haak ik af? Ik denk dat ik de volgende keer wel weer heen ga. Maar ik wil proberen om dit voor die tijd te bespreken met de groepsleider. Al vind ik dat ook al doodeng, dat voelt al heel kwetsbaar. Mezelf weer bloot geven, in de hoop op begrip.

Mezelf laten kennen in een groep is echt een dingetje. Mijn angst is groot. We hebben allemaal al zo snel een mening geventileerd. En ik ben daarin echt niet anders, maar ik ben me wel heel bewust geworden van wat ik zeg en hoe dat kan overkomen op een ander. En ik probeer eerst na te denken voor ik mijn mening ventileer. Maar ik weet dat het me lukt om in een groep me veilig te gaan voelen. Want met mijn eigen 'Uit liefde gemaakt' groep voel ik me veilig. En kan ik echt helemaal mezelf zijn. En dat is een stimulans om door te gaan, door te vechten tegen de angst voor groepen. Leren om mezelf te durven zijn en mezelf te laten kennen en zien.