Waneer voelt het 'veilig'?

Sinds mijn vorige blog spoken er vragen door mijn hoofd die ik moeilijk kan beantwoorden. En als ik ze zelf al niet kan beantwoorden hoe kan ik het dan uitleggen aan een ander. Wanneer voelt iemand ‘veilig’? Wat is ‘veilig’ voelen voor mij? Wanneer voelt een groep veilig voor mij? Verwacht ik iets wat anderen mij niet kunnen geven? Verwacht, hoop en verlang ik te veel? Moet ik me niet zo aanstellen? Ben ik te gevoelig? Dit zijn vragen en gedachten die door mijn hoofd spoken. 

Ik denk dat het belangrijk is dat ik voel en merk dat ik er met mijn onzekerheid en twijfels mag zijn. In een groep, maar ook in individuele contacten. Dat ik voel en ervaar dat ik niet de enige ben die niet alle antwoorden heeft. Dat ik me gelijkwaardig en geaccepteerd voel. Ik weet dat als ik een verbaal sterke persoonlijkheid tegenover me heb, ik snel bang en onzeker wordt en me dan terugtrek. En dat ik dan verval in zwijgen, in het geven van allen noodzakelijke antwoorden en in het meegaan van wat ik aanvoel dat die persoon wil of vind. In een groep vind ik het fijn als een groepsleider de verschillende karakters van de deelnemers op een goede manier aanvoelt en begeleid zodat iedereen voelt dat hij/zij er mag zijn. Vooral in een groep vind ik mijn gevoeligheid lastig. Ik wil niet opvallen en anders zijn. 

En toch wil ik leren om me ‘veilig’ te voelen in diverse contacten. Leren om mezelf te durven zijn. Niet dat ik mijn hele hebben en houwen met iedereen wil delen. Maar dat ik in een groep niet meer bang ben om eerlijk (voor zover ik dat wil) antwoord te geven op vragen. Dat als ik een reactie krijg op een antwoord wat me raakt of pijn doet. Ik dat durf te zeggen, dat ik durf op te komen voor mezelf. Dat ik niet meer veracht dat een ander mij helpt, maar dat ik het zelf doe. Opkomen voor mezelf…. Weer een stukje werk in uitvoering!