In de afgelopen weken heb ik het nieuwe behandelplan van mijn psycholoog met een paar mensen die dicht bij me staan gedeeld. Ik had van te voren ideeën en gedachten hoe de gesprekken zouden lopen. En alle gesprekken liepen anders dan gedacht en verwacht.
Er staan geen spannende, schokkende nieuwe feiten in het nieuwe behandelplan. En toch is het nieuw, het is een compleet verhaal. Van de pijn uit mijn verleden naar de stappen die ik de afgelopen jaren heb gezet, naar de stappen die ik wil zetten naar de toekomst. Ik wilde een paar vertrouwelingen een inkijkje geven in het diepgaande proces waar ik mee bezig ben. Ik wilde ze deelgenoot maken van mijn reis. En mijn reis is vast niet moeilijker, pijnlijker of zwaarder dan hun reis. Maar ik wilde ze deelgenooot maken van mijn reis.
Ik heb het gedaan en al was het spannend, het was ook goed om te doen. De angst van hoe zullen ze reageren, is er begrip? Die angst was er bij de één meer als bij de ander. Maar een stukje onzekerheid was er bij allemaal. En nu achteraf is een deel van die onzekerheid er nog. Heb ik er goed aan gedaan? Zien ze de waarde in van wat ik met ze heb gedeeld? Begrijpen ze iets van het proces waar ik mee bezig ben? Vonden ze het fijn om een inkijkje te krijgen in mijn proces? Veel vragen, gedachten en onzekerheden, dat hoort bij mij en mijn reis. Ik ben trots op mezelf dat ik een stukje van mijn kwetsbaarheid heb gedeeld. Ik wil mezelf echt ten diepste laten kennen ook al is dat spannend en eng. En wat ze er van vinden, of het voor hun van waarde heeft dat zal de tijd me wel leren. Ik ben ook al was het spannend dicht bij mezelf gebleven en in het ene gesprek meer als in het andere mezelf echt laten zien en kennen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten