Vorige week werd ik s’ avonds gebeld door een coördinator van de vrijwillige thuiszorg hier op het dorp. Ze vroeg me of ik de volgende ochtend tijd had om met een oude dame naar het ziekenhuis in Hengelo te gaan. Mevrouw was vergeetachtig en was vergeten vervoer te regelen voor haar afspraak in het ziekenhuis. Ze moest de volgende ochtend de uitslag halen van onderzoeken bij de oncoloog. Het was ook de bedoeling zei de coördinator mij dat ik meeging naar binnen bij de arts, omdat mevr. door haar vergeetachtigheid niet alles kon onthouden ik moest dan weer in het verzorgingshuis verslag uit brengen bij haar man en de zorg. Ik snapte dat een vrijwilliger regelen op zo’n korte termijn een probleem was. Dus zei ik ja, al vond ik het spannend ik kende die mevr. helemaal niet. En dan een afspraak bij de oncoloog was ook niet niets.
De volgende ochtend tijdens ons ritje naar het ziekenhuis praate ik gezellig met de oude dame, ik kreeg het vermoede dat dit echtpaar geen kinderen had. Ik heb er niet naar gevraagd want ik weet dat dit iets is wat heel gevoelig is. Maar het zette mij wel aan het denken, ik heb geen partner en geen kinderen, mijn broers ook niet. Als ik oud wordt en niet meer zelf naar het ziekenhuis kan gaan, wie gaat er met mij mee? Verdere familie met wie ik een band heb die mee zouden kunnen heb ik niet. Moet ik me dan ook toevertrouwen aan een wild vreemde? Moet er dan ook een totaal onbekende met mij mee de spreekkamer van de dokter in? Moet die dan voor mij het woord doen? Ik moet er niet aan denken. Ik hoop van ganser harte dat ik niet zo oud en afhankelijk zal worden. Ik snap best dat er dan mensen zijn die het einde van hun leven zelf kiezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten