Baby

Bij ‘Uit liefde gemaakt’ hebben we jonge en oudere vrijwilligsters, afgelopen zomer deelde een van onze jongste vrijwilligsters dat ze in verwachting was van haar 2e kindje. Ze wilde het al zo lang en zo graag, ze was er zichtbaar heel blij mee. En ik voelde zo oprecht blijdschap bij mezelf voor haar, dit kind is zo welkom en gewenst. Dat ik vanbinnen niets anders voelde dan blijdschap voor haar en haar man. Ze gaf aan dat ze even een stapje terugdeed in haar vrijwilligerswerk, daar had ik natuurlijk alle begrip voor. Ze was nog niet zo heel lang bij onze groep, maar dat maakt niet uit. Ik gunde haar dit grote geluk en leefde de afgelopen maanden in gedachte op afstand met haar mee.

Afgelopen week hoorde ik dat ze was bevallen van een zoontje. Maar dat het kindje vlak na de geboorte is overleden. Ik kan niet verklaren waarom maar het kwam als een klap binnen. En het blijft door mijn hoofd spoken, het raakt iets heel diep vanbinnen en ik kan niet uitleggen wat. De tranen lopen uit mijn ogen, mijn hart stroomt over van medelijden voor dit gezin. Zo goed ken ik dit stel niet en toch het voelt dit verdriet zo intens. De afgelopen dagen heb ik dit verdrietige nieuws met meerdere vrijwilligers gedeeld, het gebrek aan inlevingsvermogen raakt mij dan diep. Het maakt me boos en verdrietig tegelijkertijd. En tegelijkertijd doet het vanbinnen intens zeer, ik kan met niemand iets delen wat dit met mij doet. Want ik merk dat er vanbinnen allerlei emotionele knopjes zijn ingedrukt en ik snap niet waarom. 

Gelukkig is mijn psycholoog er deze week weer, dan kan ik even mijn hart luchten en samen proberen te begrijpen wat er vanbinnen is geraakt.