Innelijke storm

Al een paar weken voel ik dat het onrustig is vanbinnen. De feestdagen zijn al jaren dagen die ik vreselijk vind. Het begint met de sterfdag van mijn vader. En dan altijd dezelfde vragen voor de feestdagen; wat ga jij doen? Wat zijn jouw plannen? Ga je nog wat leuks doen? En na de feestdagen; heb je leuke feestdagen gehad? Was het gezellig? Als het onderwerp eenzaamheid al in een gesprek aanbod komt, dan gaat het over ouderen die alleen thuis zitten met de feestdagen. Maar eenzaamheid zit voor mij niet alleen in het alleen zijn. Het zit voor mij in het niet verbonden zijn met mensen, het missen van liefde en geborgenheid. Ik vind het niet erg om alleen in huis te zijn, ik kan me prima vermaken. Maar ik heb wel moeite met het stukje “moeten” met deze dagen. 

Maar de onrust vanbinnen is meer dan de gebruikelijke moeite en irritatie rond de feestdagen. Het zit dieper en is veel groter, Het zo duidelijk voelen van pijn, gemis en verdriet en niet goed raad weten met al dat intense voelen. Mezelf willen laten kennen en tegelijkertijd bang om niet goed genoeg te zijn, bang om niet echt gehoord en gezien te worden. De onrust is de laatste dagen gegroeid vanbinnen van een stevig bries rond de kerst, naar een Nieuwjaars storm. De zelfveroordeling, zelfkritiek, onzekerheid, twijfels, angsten. Sterk willen zijn, maar toch falen. Vluchten in eten en dat weer zwak vinden… Niet in de spiegel kijken daar word ik niet vrolijk van, dan komt er nog meer oordeel. Een verlangen naar een einde aan mijn leven. Het is er allemaal en het is zwaar! Zoveel gevoelens en gedachten en wat moet ik er mee, in mijn hoofd draai ik kringetjes. Ik wil nog zoveel veranderen en verbeteren en nog zoveel groeien en helen van de innerlijke pijn. Al jaren heb ik hulp en nog kan ik het niet alleen. Wanneer ben ik ooit sterk genoeg? Komt er een tijd dat ik mezelf echt kan aankijken? Dat ik vrede heb met mezelf innerlijk en uiterlijk. Dat ik rust en vrede heb met mijn verleden. Dat ik mezelf kan accepteren zoals ik ben. Ik ben zo moe van het hopen en verlangen naar die andere tijd. Durf ik te geloven dat God dingen zal veranderen in mijn leven? Wat kan ik dan intens verlangen naar het einde van mijn levensreis. Het leven voelt zo vaak zin en nutteloos, zo donker en zwaar. Kon ik dat maar veranderen, kon ik mezelf maar veranderen. Kon ik al die zware gedachten, al dat intense voelen maar van me afschudden. Kon ik maar iemand anders zijn. 

En toch waren er zomaar vandaag op een donker en zware dag lichtpuntjes. Vanmiddag in een (oude)preek die ik luisterde een verhaal over een jas, die wind en water dicht is, voorals het stormt op zee. Zo kan ook het geloof een warme en veilige jas om je heen zijn. Dat raakte me, want zonder mijn geloof, mijn (soms wankele) vertrouwen op God. Zijn deze innerlijke stromen niet te hanteren. Als ik die geloofsjas niet zou hebben, zou ik het niet redden. En vanavond in de dienst klonk daar het lied; een toekomst vol van hoop. En dan worstel ik maar weer verder. Hopend en biddend dat de storm vanbinnen snel gaat liggen!

https://www.youtube.com/watch?v=0czjb1Wze20