Delen van uit mijn hart

Het nieuwe behandelplan is klaar. Een voor mij heel bijzonder document. Maar ook een document wat me enrom diep raakt. Het is een overzicht van wat we nog willen bespreken samen en waar ik nog aan wil werken. En daar zitten best pijnlijke punten in. Het is een heel persoonlijk document. Het geeft rust in mijn hoofd merk ik dat het nu klaar is. Ik hoef niet meer alles te onthouden. In dit document staat alles. 

Ik heb daarover nagedacht, ik wil dit document met een paar vriendinnen delen. Ze een blik gunnen in mijn hart, in het proces wat ik doormaak. Iets met ze delen van waar ik aan wil werken, waar ik nog in wil groeien, waar ik nog hulp bij nodig heb. Door te delen kunnen ze iets gaan begrijpen van waar ik mee bezig ben. En als ze willen kunnen ze in de toekomst vragen hoe het daarmee gaat. Het voelt voor mij als een nieuwe stap in onze vriendschap. Maar hoezeer ik dat delen met deze dames ook wil, het is wel eng. Maar ik weet dat ze zorgvuldig en met respect dit document zullen lezen en dat we er samen over kunnen praten. Het is een nieuw soort kwetsbaarheid, een nieuwe openheid en gelijkwaardigheid. Een gelijkwaardigheid die ik in een andere vriendschap achteraf niet zo had. Ik leunde toen op die vriendin en nu sta ik op mijn eigen benen in mijn eigen kracht. Ik ben de afgelopen jaren zoveel sterker geworden.

Ik twijfelde of ik het aan onze dominee zou laten lezen, ergens was ik bang voor zijn reactie. Ik heb besloten hem een mail te sturen en hem aan te bieden om het plan te lezen en er samen over te praten. Maar dat het zijn keuze is of hij dat wil en daar de tijd voorheeft. Het mag, het moet niet. Als hij het niet wil lezen voel ik me niet afgewezen, dan is het ook goed. Ik wil me niet opdringen o.i.d.

En heel misschien laat ik het mijn broer (steun en toeverlaat) ook nog lezen. Maar dat voelt nog kwetsbaarder. Ik heb in het verleden na de creatieve therapie wel eens een poging gedaan om iets met hem te delen. Maar daar is hij niet op ingegaan, dat aanbod is blijven liggen bij hem. En dat was pijnlijk en dat wil ik niet nog een keer ervaren. Daarom denk ik er nog even over na, of en zo ja hoe ik dat dan wil doen.

Het klinkt raar, maar in mijn onzekerheid en ondanks de spanning voel ik ook een soort kracht, van zo wil en doe ik het. Iets van ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan (Pippi Langkous)