Ik heb nu 2 EMDR behandelingen gehad. De psychologe is aardig en ze begint veilig te voelen. Wat ik het lastigste vind is de controle los laten. In gesprekken met mijn eigen psycholoog heb ik nog iets van controle maar tijdens de EMDR behandelingen moet ik maar vertrouwen hebben en geven aan de psychologe. Ik moet alles loslaten en gewoon haar instructies volgen. En dat vind ik eng, controle is mijn houvast. Net als bewijsdrang en wat ik doe, meer dan goed willen doen. En dat is een mooie eigenschap, iets goed willen doen, maar ook mijn valkuil, want het is niet snel goed genoeg voor mij. Ik moet het beter doen, ook al is dat niet realistisch toch moet ik dat van me zelf. En lukt dat niet dan kan ik mezelf hard afstraffen voor het falen. Ergens diep vanbinnen is er altijd de behoefte om te bewijzen dat ik iets kan, dat ik normaal ben, de behoefte om te bewijzen dat ik liefde en waardering verdien. Het is raar om te merken dat er door de EMDR pijnlijke gebeurtenissen minder scherp en pijnlijk worden. Het voelt een beetje als Mindfuck. Of het ook gaat helpen voor mijn eetprobleem weet ik nog niet, ik ben bang dat ik dat nooit kan veranderen. Ik ben bang dat ik zal falen en dat het niet lukt om te veranderen. Het eetprobleem is een hardnekkig en jong aangeleerde gewoonte geworden. Ik ben blij met de veranderingen die ik voel vanbinnen, maar het voelt ook wel dubbel. Want ik heb hier niets voor gedaan dan een stokje volgen en luistern naar de instructies. Het voelt ongewoon dat iets zo makkelijk gaat, het voelt als onverdiend makkelijk.
Wat ik bijzonder vind en dankbaar voor ben, is dat er een paar vrouwen om me heen staan op wie ik kan en mag rekenen. Ik ben dankbaar dat ze met en voor mij in dit proces willen bidden. Ik ben dankbaar dat God aanwezig is bij het hele therapieproces, dankbaar dat Hij mij helpt om hele oude en diepe wonden te genezen. Zonder Zijn hulp en aanwezigheid was ik niet zover gekomen in mijn helingsproces. Zonder Zijn hulp was ik hier niet meer geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten