Vertrouwen

Vertrouwen hebben en vertrouwen geven zijn belangrijke dingen in het leven. Oppervlakkig mensen vertrouwen doe ik best makkelijk. Maar mensen vertrouwen met mijn diepste pijn is lastiger. Want het doet zeer als mensen dat vertrouwen niet op waarde schatten, als mensen niet reageren zoals ik hoopte en verlangde. 

Ik ben veranderd de afgelopen jaren, ik ben gegroeid naar meer mezelf zijn. Niet meer zo onzeker en bang. Als ik dan iets deel met iemand wat er speelt in mijn leven en ik merk dat wat ik deel van wat mee bezig houdt niet wordt begrepen, niet wordt opgepikt als belangrijk, dan doet me dat zeer. Dan komt de oude onzekerheid en angst voor afwijzing om de hoek kijken. Ik weet dat dit komt omdat het delen wat me bezig houd met mensen relatief best nieuw is. Maar ik wil me niet laten leiden door angst en onzekerheid. 

Iedereen heeft zijn eigen leven, zijn eigen besognes die hem bezig houden. Ik kan en mag niet verwachten dat iedereen altijd maar oor en oog heeft voor mijn verhaal. Wat ik mag verwachten is dat er mensen om me heen staan die me willen helpen als het echt nodig is en ik er om vraag. Zoals ik dat voor hun wil doen. Niemand is helderziende, niemand kan aan de buitenkant zien wat ik voel, waar ik behoefte aan heb, waar ik naar verlang of wat mij pijn heeft gedaan. Ik moet daar open over zijn, als ik niet open ben over mijn gevoelens naar de ander, dan doe ik mezelf te kort. Dan moet ik niet teleurgesteld zijn in de ander, maar moet ik naar mezelf kijken. 

Ik kan niet altijd steunen en leunen op een ander, dat is niet eerlijk naar mezelf en niet naar de ander. De ander heeft ook een eigen leven, wat ik wel graag wil is daar een deel van uit maken. Dus weten wat voor hun belangrijk is, waar hun vreugde, pijn en verdriet zit. Ik wil er voor hun zijn, zoals zij er voor mij zijn. Ik wil gelijkwaardigheid, Ik wil betrokken zijn bij elkaars leven, ik wil verbondenheid, ik wil liefde en vriendschap zonder te hoge verwachtingen die geen mens kan waarmaken. 

Die gelijkwaardigheid en betrokkenheid bij elkaars leven, wil ik bij (zorg)professionals en bij vrienden en bekenden. Als ik een klik, een band met iemand heb maakt het mij niet uit in welke hoedanigheid we contact hebben. Dan wil ik de ander ook graag echt leren kennen, weten wat hem bezighoudt, ik wil dan de mens (achter de functie) leren kennen die mijn hart heeft geraakt, waar ik me verbonden mee voel. En vanuit die band wil ik blijven vertrouwen, ook al doet het pijn dat iets anders gaat dan ik het zou wensen en verlangen. Doet het pijn als ze me onbewust kwetsen omdat ze niet oppikken wat ik deelde. Maar dan vraagt weer openheid van mij, om ook dat gevoel, die pijn te delen met de persoon in kwestie. Vertrouwen vraagt ook actief inzet van mij!