Ze zijn ontstaan toen was ik nog heel klein
Al jaren worstel ik met pijn die onzichtbaar is
Wat gevoeld heeft als een doodvonnis
Een psychisch lijden
Wat zich uiteindelijk niet liet misleiden
Praten over wat ik echt denk en voel doe ik niet zo snel
Want dan zet ik nogal wat op het spel
Het doet zeer om tegen een muur van onbegrip aan te lopen
Ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwen en op echtte verbinding te hopen
Er worden regelmatig oplossingen of tips aangedragen
Ze vergeten te luisteren, of om hoe gaat het echt met je te vragen
Ik zou zo graag iets meer begrip en inlevingsvermogen in de kerk en maatschappij willen voelen
Zonder de ander ongewenst met mijn gevoelens te overspoelen
Ik wil geen aansteller of aandachtstrekker zijn
Alleen maar iets meer begrip voor mij en mijn onzichtbare pijn
Soms wilde ik dat ik een ernstige ziekte of gebroken botten had
Dan was het goed dat de dominee op zondag voor me bad
Nu wil ik niet dat er met naam en toenaam voor me wordt gebeden
Voor ik het weet word ik door mensen gemeden
Was mijn pijn zoals een gebroken been maar zichtbaar
Dan was het dragen misschien minder eenzaam en zwaar
Iets meer begrip, oog en oor voor mentale problemen zou zo wel erg fijn zijn
Dan hoef ik en anderen met mij, minder alleen te worstelen met onze onzichtbare pijn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten