Er is jouw groot onrecht aangedaan
Jij was in de klas vaak aan het dagdromen
Een stukje onbevangenheid is jou ontnomen
Door een juf die jouw belang voorop moest stellen
Maar in plaats daarvan, jou in je dromen ging kwellen
Ze had elke keer haar pijlen op jou gericht
Niemand had door wat ze bij jou heeft aangericht
Jij werd zo onzeker en bang
Dat maakt wat er gebeurde extra wrang
Bij je ouders vond je geen gehoor
Waardoor je het vertrouwen, in volwassen steeds meer verloor
Niemand was met jou begaan
Niemand zag jou staan
De makkelijkste weg werd gekozen
Er werd besloten om jou van de lagere school te lozen
Jij kreeg het stempel dom
En op straat werd je uitgescholden voor stom
Je werd ‘veroordeeld’ tot speciaal onderwijs
Zonder enige vorm van bewijs
Niemand zag jou
Je stond alleen in de kou
Het interesseerde niemand of jij wel of niet kon leren
Jij moest je veroordeling maar accepteren Met spot en hoon werd je door buurkinderen omgeven
Diepe littekens zijn er op jouw ziel achtergebleven
Je ontwikkelde een enorme bewijsdrang
Want je werd door het pesten zo onzeker en bang
Je zou bewijzen dat je niet dom of gek was
Doorzetten, dat werd je levens kompas
Niet snel met je eigen prestatie tevreden zijn
Ook al deed dat vanbinnen pijn
Stoppen dat kon je niet zomaar
Daarvoor was de last te zwaar
Dat kon pas jij het bewijs van je intelligentie had gevonden
Je bent er van overtuigd dat je dat zal helpen, voor jouw diepe maar onzichtbare wonden
Je bent er van overtuigd dat je dat zal helpen, voor jouw diepe maar onzichtbare wonden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten