Relatie en verbinding

In het contact met mensen zoek ik onbewust meteen naar kan ik me met jou verbinden? Voelt de ander op een bepaald niveau veilig. Kan ik een diepere gevoelsrelatie met jou aan gaan. Soms merk ik al meteen nee dat gaat niet lukken, verder dan de oppervlakte komen we niet en dan is dat goed. Ik hoef niet met iedereen mijn hart en ziel te delen.

In sommige relaties ervaar ik wisselende signalen, dan wil ik proberen om met die persoon een diepere relatie op te bouwen. Al maken die wisselende signalen me ook onzeker. En ik ben dan te bang voor afwijzing om te vragen hoe wil jij ons contact vorm geven? Deel jij mijn verlangen naar echt en dieper contact of is gewoon gezelligheid en aan de oppervlakte blijven genoeg voor jou? Soms ga ik met iemand ondanks mijn eigen twijfels het diepere contact aan, stel ik me open voor verbinding op een dieper level. Deel ik iets van wat ik ervaar en voel in het leven. Wat doet het dan zeer als ik merk dat mijn openheid niet gezien, niet gehoord of niet begrepen wordt. Het doet zeer als ik in een contact waar ik van dacht dat het een bepaald verbindingsniveau had, storing ontstaat. Ik heb dan de neiging om zonder wat te zeggen me terug te trekken, het contact door te laten kabelen en niet meer open te zijn. Ik deel mezelf dan niet echt meer in dat contact, ik ben ergens onderweg in deze relatie uitgecheckt. De verbinding is aan mijn kant verbroken en ik denk niet dat de ander dat doorheeft. De pijn is te groot om steeds om te gaan met wisselende signalen. Het afwisselend voelen van verbinding en afstandelijkeheid doet mij zeer en geeft onrust. Ik mag en kan nu voor mezelf opkomen, ik mag mijn hart beschermen. Ik mag en durf nu ook een grens te trekken, tot hier en niet meer verder. Maar om dan tegen de ander te zeggen ik ben uitgecheckt, dat vind ik dan weer lastig, ik wil de ander geen pijn doen. 

De behoefte van het zoeken en verlangen naar echte, hechte en diepgaande verbinding en relatie is groot en intens. En ik snap waar dat verlangen en die behoefte vandaan komt. Ik wil meer in dit leven dan oppervlakkige huis, tuin en keuken contacten. Ik wil mezelf ten diepste delen en laten kennen, maar ik wil ook de ander echt kennen, er voor de ander zijn op een dieper zielsniveau maar ook in het alledaagse. Helaas zijn dit soort contacten een zeldzaamheid, maar ik koester de enkele contacten met wie ik dat wel heb.

Een paar keer heb ik meegemaakt dat ik dacht ik kan met jou een mooie vriendschap op bouwen, misschien niet het zielscontact waar ik zo naar verlang maar wel een mooi en bijzonder contact. En wat doet het intens zeer als dit contact om welke reden dan ook spaak loopt. Dan komen als eerste de twijfels aan mezelf, wat heb ik fout gedaan? Dan word ik onzeker over mezelf, wat doe ik niet goed. Waar ben ik tekort geschoten? En dan na een tijdje zie ik de rol van de ander in het spaak lopen en hoe pijnlijk dan ook, dan laat ik de ander los. Gaat er een deur dicht en op slot, ik zal beleefd blijven als ik de ander tegen kom, maar echt contact is voorbij. Dan zijn de krassen op mijn ziel te diep om nog echt contact te kunnen hebben.