Geraakt in oude pijn

Soms word ik zomaar overvallen door gevoelens van verdriet en gemis als ik in mijn leven weer tegen een muur van onbegrip aangelopen ben. Mensen die niet horen wat ik zeg, die niet vragen wat of hoe ik iets bedoel. Maar meteen in de verdediging of aanval schieten. Ik voel me dan weer zo klein en onbeduidend. Ik voel me dan weer dat onzekere, bange kind van vroeger. Dan trek ik me heel snel terug achter mijn veilige muurtje. Mensen vertrouwen en heel dichtbij laten komen blijf ik ingewikkeld vinden. Wat ben ik intens dankbaar voor goede vrienden met wie ik kan praten, kan lachen en kan huilen. Mensen die ik 100% kan vertrouwen!

Ik schrijf over wat me bezighoud, mijn gedachten en gevoelens, ik wil niemand bezeren of kwetsen met wat ik hier schrijf. Als jij je geraakt voelt door wat ik schrijf over mijn gevoelens, mijn gedachten of mijn ervaringen dan spijt me dat. 

Wie ben ik?

Die vraag speelt al een aantal jaren op de achtergrond in mijn leven. Als kind heb ik geleerd om me aan te passen aan de wensen en behoeftes van de ander. Ik heb niet geleerd om stil te staan bij wat wil ik? Wat heb ik nodig? Of wat is er goed voor mij? Ik heb geleerd mezelf weg te cijferen, mijn gevoelens en mijn mening in de ijskast te zetten en te negeren. Ik heb al jong geleerd om in dienst te staan van de ander. Tot ik veertien jaar geleden om hulp aan klopte bij een psycholoog. Zijn eerste vraag was wat wil jij?

De afgelopen jaren ben ik mezelf meer gaan leren kennen. Ik ben aan het leren om NEE te zeggen, ik heb geleerd om stil te staan bij wat wil ik? Wat is goed voor mij? Wij heb ik nodig? In een gesprek met de psycholoog heb ik hem gevraagd of hij wilde delen hoe hij mij zag? Wie Ina volgens hem was. Dat heeft hij gedaan en ik merk dat het me helpt om mezelf te spiegelen. Sommige dingen die hij deelde herkende ik meteen en andere vind ik lastig om te geloven. Nu heb ik een aantal weken geleden die zelfde vraag ook bij een aantal mensen om me heen neergelegd. Bij hun heb ik dat gedaan aan de hand van een aantal vragen. En ik heb daar van verschillende al een antwoord op gekregen. En ook daar vind ik herkenning in de spiegel van hun antwoorden, maar soms ook verbazing. Het is soms nog best lastig om goed naar mezelf te kijken. Maar dit helpt me om mezelf beter te leren kennen en begrijpen. 

Dat wil ik min of meer hier onder ook doen. Ik ben gewoon benieuwd wie dit leest, hoe ik overkom en of wij elkaar kennen? Mocht je er voor openstaan om te antwoorden dan hoor ik graag een reactie van je. Dat mag als je dat liever wil ook via een prive bericht (facebook of instgram) of stuur me via 'Uit liefde gemaakt' een mailtje.

• Kennen wij elkaar persoonlijk? Zo ja waarvan? (helemaal niet nieuwschierig hoor 😉)
• Hoe kom ik over (als wij elkaar niet persoonlijk kennen)?
• Is dat wat ik met jullie wil delen duidelijk?

Alpha cursus

Ik heb een start gemaakt met de Alpha cursus al weet ik zelf niet goed waarom ik heb besloten mee te doen dit jaar. Ben ik zoekende in mijn geloof? Nee dat niet. Wil ik meer weten? Ja dat zeker.

Ik ben christelijk opgevoed maar geloof speelde geen grote rol in ons gezin. We gingen op zondagochtend naar de kerk en de bijbel ging aan tafel open want dat hoorde zo. God was aan en afwezig te gelijkertijd. Ik ben opgegroeid met een God die ik niet mocht kwetsen, verdriet doen of iets van die strekking. En pas op maak Hem niet boos dan zwaait er wat. Net als dat ik mijn moeder geen verdriet mocht doen. Dat werd niet benoemd, maar wel duidelijk gemaakt. Er werd op mijn gevoel ingepraat tja en dan deed ik het wel. Want mama had het al zo moeilijk, dan wilde ik het niet nog zwaarder voor haar maken. En doen wat zij wou was ook de manier om iets van haar aandacht en liefde te krijgen. Zo was geloven ook geworden, God zou teleurgesteld kunnen raken in mij als ik niet deed wat Hij van mij verwachtte. Als ik Hem teleur zou stellen kon Hij me zomaar afwijzen. Raakte ik dat beetje liefde ook kwijt. Ook al had ik niet echt een band met Hem, Hem kwijtraken wilde ik ook weer niet. Het pijnlijke gevoel van afwijzing kende ik al zo goed. Thuis, op school, buiten op straat nergens had ik een houvast. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik een emotioneel verwaarloosde baby, kind, tiener, puber en later (jong) volwassene was. Ik werd niet gezien, gehoord of gekend. Geen wonder dat ik compleet vastliep in het leven.

Dat is de afgelopen jaren veranderd. Met mijn stap naar hulp, kwam er verandering. Ik ben mezelf gaan zien, kennen en ben nog bezig om van mezelf te leren houden. Mijn geloof is de afgelopen jaren ook veranderd, gegroeid en sterker geworden. Al voelt het soms nog heel spannend, kwetsbaar en onzeker. Ik weet dat God voor me zorgt, dat Hij wel tegen een stootje kan. Dat als ik Hem zeer doe, Hij me niet laat vallen, me niet afwijst of veroordeelt. Dat Hij zegt kom we proberen het opnieuw samen. Hij heeft me geholpen om uit een hele donkere tijd te komen. Hij heeft me licht, lucht en vooral veel liefde gebracht in de afgelopen jaren. En wat ben ik Hem daar dankbaar voor!

Trekt de Alpha cursus mij? Ik weet het niet goed. Ik voel me vaak heel onzeker en niet op mijn gemak in groepen, ook in deze groep merk ik weer de spanning vanbinnen. Voel ik me weer op slot gaan. Ik denk dat ik ergens onbewust me dan weer dat kind van vroeger voel. Zoekend en verlangend om gezien en gekend te worden. Maar tegelijkertijd zo bang om weer afwijzing te ervaren, om weer gekwetst te worden. De meeste mensen in de groep komen heel zelfverzekerd over, dat geeft mij een onveilig gevoel. Ik weet  uit ervaringen heel goed hoe gemeen, geniepig en onberekend groepen kunnen zijn. Ook al zijn het merendeel mede gelovige voelt de groep niet gelijkwaardig. Het vertrouwen zal echt moeten groeien denk ik. Ik merk dat ik op mijn hoede en heel voorzichtig ben in wat ik wil en durf te delen. Het voelt als lopen op ijs en ik eerst moeten ondervinden of het betrouwbaar genoeg is om verder op te lopen.

Maar heel bijzonder er is 1 vrouw (mede cursist) in de groep met wie ik een klik heb, die meteen veilig voelde. Als zij er niet was geweest was ik denk ik toch afhaakt. En ik geloof niet dat we toevallig samen deze cursus doen. Ik weet niet wat Zijn bedoeling is met deze klik, maar ik geloof wel dat er een reden is dat we samen deze cursus gaan doen. Dus ik blijf maar gaan en probeer me open te stellen voor wat Hij wil. En dan zie en ervaar ik wel wat de curuss me gaat brengen.

Een reis van 14 jaar

Veertien jaar geleden heb ik de keuze gemaakt om hulp te zoeken. Het was zo donker en zwaar in mijn leven. Ik kon niet meer, het was gevoelsmatig kiezen tussen wil ik leven of maak ik een einde aan mijn leven.

Ik besloot ik zoek nog 1x hulp. Ik ga nog 1 poging doen om iemand te vinden die wil luisteren. Ik heb hulp gezocht en gevonden. God gaf mij een hulpverlener die luisterde, die de juiste vragen stelde. Het begon allemaal met de belangrijke vraag die al 14 jaar met ons mee reist in onze gesprekken. Wat wil jij? Wat is goed voor Ina? Een vraag die mij nog niet vaak was gesteld, ik was alleen maar bezig wat wil de ander en wat moet ik doen voor de ander.

Het contact met de psycholoog was goed en ik heb me in de afgelopen jaren aan hem gehecht. Ook dat was iets nieuws, een hechte, open en vertrouwelijke band met iemand opbouwen. Ik voelde me gezien, geliefd en gekend gevoelens die heel nieuw waren voor mij. Maar met het gehecht raken kwam ook de angst hem kwijt te raken. De weken dat hij met vakantie was voelde ik me onzeker en bang. Komt hij wel terug? En als hij terug komt is hij dan nog dezelfde persoon?

De afgelopen periode heb ik stappen gezet. Ben ik verder gegroeid. De afspraken met de psycholoog gingen van elke week naar om de week. En gaan nu naar een in de drie weken. En we praten nu al over afronden en alleen nog 'onderhoudsgesprekken'. Dit is iets wat ik nooit had durven dromen. Ik durf hem los te laten, want ik weet hij laat me niet in de steek. 

De zelfmoord gedachten en plannen zijn weg. Mijn relatie met God is intiemer en vertrouwder. Ik voel me minder angstig, eenzaam en onzeker. God heeft me een dag invulling en een groter sociaal leven gegeven met ‘Uit liefde gemaakt’. Hij heeft kleur en vooral veel liefde in mijn leven gebracht.

Zo bijzonder om te zien en te ervaren hoe Hij mijn leven stuurt en leid. Hij wist wat ik nodig had om het donker achter me te laten. Het was en is geen makkelijke reis. Maar wat voelt het nu lichter in mijn leven, wat is het heerlijk om te leven met zoveel minder angsten en onzekerheid. Hij heeft het mij op Zijn tijd gegeven. Ik kan alleen maar zingen duizend, duizendmaal o Heer zij u daarvoor dank en eer!

Verlangen naar.....

Het leven is al jaren zwaar en het worstellen met het leven wordt niet minder. Daar echt over praten doe ik zelden, het stuit alleen maar op onbegrip. Ik heb jaren geleden een belofte gedaan aan God om niet mijn eigen leven te beëindigen en daar wil ik me aan houden. Maar wat hoop en bid ik dat Hij me snel thuis haalt. De tranen zitten hoog en los, ik ben zo intens moe!

Mijn verlangens zijn denk ik te groot, de diepe eenzaamheid is loodzwaar. Ik ben moe, moe van het hopen, het verlangen, het zoeken, het vragen en het me uitstrekken naar verbinding. En om steeds de pijn van teleurstelling te ervaren is zwaar. Ik voel een boosheid vanbinnen die ik niet goed begrijp en die ik afreageer door mezelf te slaan, te krabben en uit te schelden.

Ik wil zo graag De Liefde ervaren die me geen pijn zal doen, De Liefde voelen die mij accepteert zoals ik ben. Ik wil zijn op een plek waar ik er echt en helemaal bij mag horen, waar ik ten diepste gekend zal worden. Ik wil me zo graag koesteren in de warme blik van mijn Schepper. Dagelijks begin ik mijn dag met een gebed en vraag ik en vraag of ik vandaag Thuis mag komen.

Emotionele eenzaamheid

Ik heb best veel mensen om me heen

En toch voel ik me vanbinnen vaak alleen

In veel contacten mis ik een stuk diepgang

Ik ben bang dat ik te veel van mensen verlang

Ik ben in contacten alert en waakzaam

Op een bepaalde manier voel ik me eenzaam

Ik verlang naar een bepaalde connectie, een diepere band

En tegelijkertijd hou ik op een bepaalde manier afstand

Ik durf me niet goed ten diepste te laten kennen

Ik ben bang dat mensen uit mijn leven wegrennen

De diepe angst voor afwijzing

Is niet gering

De angst en schaamte om niet voor vol te worden aangezien

Dan is er weer dat onzekere en bange meisje van een jaar of tien

Worstelend met gevoelens van angst en beklemming

Zoekend en smachtend naar bevestiging en erkenning

Diep verlangend om ergens bij te mogen horen

Hunkerend naar liefdevolle woorden in mijn oren

Ik wil het verleden en zijn pijn achter me laten

Met mijn hulpverlener maar verder en dieper over door praten.

Ik heb de afgelopen jaren heel wat stappen gezet

Maar ben nog met oude angst en pijn besmet

Stapje voor stapje ploeter ik verder

Met hulp van mijn Herder!

                         

Worstellen met verlangen en angst

De laatste weken zit ik meer met mezelf in de knoop. Hoor ik vaker in mijn hoofd het doet zo zeer vanbinnen. Worstel ik met de vraag wie ben ik nu eigenlijk? En in hoeverre durf ik mezelf echt aan een ander te laten zien? Wie ben ik voor de ander. Hoe ziet de ander mij? Ik weet niet goed waarom juist die laatste twee vragen zo belangrijk voor me zijn. De afgelopen jaren heb ik geleerd dat ik voor antwoorden op mijn identiteitsvragen het niet buiten mezelf moet zoeken, maar juist naar binnen moet kijken. Maar wat vind ik dat moeilijk.

Automatisch zoek ik het toch weer buiten mezelf. Wil ik aardig gevonden vonden, wil ik graag ergens bij horen. Ik wil graag verbinding voelen met mensen die dicht bij me staan. Ik wil graag echt diepgaand contact. Ik wil voelen, ervaren en horen dat ik er toe doe voor de ander. Ik wil relatie en verbondenheid. Ik wil de ander echt zien en kennen, maar ik wil ook zelf echt gezien worden. Ik wil zo graag meetellen, er echt bij mogen horen. 

Maar me verbonden voelen met mensen is ook eng. Want als ik iets verkeerds doe, of als ik ze teleurstel zullen ze me dan afwijzen? Wordt dan het contact verbroken? Word ik dan buitengesloten? Ik denk dat de worsteling met deze vragen mede komt doordat de hechtingsproblemen weer wat actueler zijn. Ik voel me onzekerder over mezelf. Het is een worsteling met verlangen en angst. 

Hechting

Vorig jaar heb ik met een onderzoek mee gedaan over hechting en geloof. Een paar weken geleden kreeg ik mijn persoonlijke uitslag, ik dacht dat zou gaan over mijn relatie/band met God. Maar het was de uitslag van mijn menselijke hechting. En daar schort wel wat aan, dat wist ik al. Dat is niet nieuw en toch merk ik dat het me meer doet dan ik wil. Het doet zeer, het maakt oude pijnlijke gevoelens wakker. 

Er was in mijn jeugd weinig aandacht en liefde. Ik weet dat mijn ouders hebben hun best gedaan, ze waren zelf ook beschadigd door hun opvoeding. Maar dat doet niet af aan wat ik heb gemist en hoe mij dat heeft gevormd. De uitslag was volgens de onderzoeker dat ik een gedesorganiseerde hechtingsstijl had. Ik ben de uitslag en alles wat het losmaakt aan het bespreken met de psycholoog. En wij denken beide dat ik meer angstig/angstig-vermijdende hechtingsstijl heb. De angst voor afwijzing en verlating springt er voor mij wel boven uit. Dat is zo groot en zo intens. Altijd bang en onzeker, doe ik het wel goed? En als ik iets fout doe word ik dan afgestraft met afwijzing of wordt het contact dan verbroken? Ook al weet ik zeker dat ik bepaalde mensen kan en mag vertrouwen, de angst is er…

Er is iets opengemaakt waar ik van dacht dat het goed dicht zat en wel geheeld was. Ik dacht dat ik klaar was met dit stuk van mijn leven. Maar ergens weet ik dat ik er nooit klaar mee zal zijn. Want het heeft zoveel invloed (gehad) op mij tijdens het opgroeien, het heeft de basis gelegd voor wie ik nu ben. Maar ik kan wel leren om er zo goed mogelijk mee om te gaan. En dat doe ik d.m.v. gesprekken met de psycholoog. 

In de spiegel kijken

Wat kan het verlangen naar geborgenheid, warmte en me verbonden voelen, zo intens groot en aanwezig zijn. De behoefte en het verlangen om echt gezien en gekend te worden, om ergens bij te horen. Het (oude) verlangen om mee te mogen doen, om niet langer aan de kant te hoeven staan. Het verlangen om me geliefd te kunnen voelen. 

Ik weet dat deze gevoelens, behoeftes en verlangens alles te maken hebben met de emotionele verwaarlozing in mijn jeugd. En ergens voelt het nog vaak emotioneel uitgehongerd vanbinnen. Ik vind het best moeilijk om dat gemis te erkennen en om om te gaan met de pijn daarvan. Ergens is er vanbinnen altijd een stuk angst en onzekerheid. Mag, durf of kan ik mijn behoefte en verlangens kenbaar maken aan mensen die dicht bij me staan? Vind ik een gehoor voor wat ik probeer te delen? Vinden ze me niet raar? Stoot ik ze dan niet van me af? Vinden ze mij niet vervelend of lastig als ik deel waar ik naar verlang of wat ik zou willen? Laten ze me niet in de steek, of wijzen ze me af? Het is zoveel makkelijker om al die pijnlijke gevoelens te negeren of diep weg te stoppen. Het is makkelijker om mijn eigen behoeftes en verlangens te negeren. Dat heb ik zoveel jaar gedaan, hoe ik dat moet doen, dat weet ik wel.

Die onzekere, pijnlijke en bange gevoelens dempte ik altijd met troostvoer, die zijn sinds mijn jeugd jaren al mijn steun en toeverlaat. Ze wezen me nooit af en lieten me nooit in de steek. Ze waren er altijd in verschillende soorten en maten en net zo vaak en veel als ik nodig had. En wat is het moeilijk om dat troostvoer los te gaan laten. Om te gaan proberen om dat gedrag te veranderen, om te onderzoeken wat heeft de pijn die ik vanbinnen voel nu echt nodig? En dat betekent me kwetsbaar op en openstellen voor anderen. Dat betekent voor mij heel concreet dat ik de kans loop op afwijzing, teleurstelling, niet begrepen of gekwetst worden. En ik vind het heel moeilijk, spannend, en ook eng. Ik ben het aan het proberen, want ik wil naast minder kilo’s ook mentaal en lichamelijk gezonder worden. Het is een hele strijd en zeker geen makkelijke.

Ik ben al een paar jaar bezig met de zoektocht; naar wie ben ik nu eigenlijk. Een zoektocht die best zwaar en intens is. Dat is vaak kijken in een (emotionele) spiegel. En wat ben ik in die spiegel al veel pijn, verdriet en eenzaamheid tegengekomen, die ik onder ogen moest komen. Waar ik mee aan het werk ben gegaan en nog steeds mee bezig ben. In de fysieke spiegel kijk ik liever zo min mogelijk. De laatste tijd hoor ik wel eens dat ik ben veranderd op een positieve manier. En natuurlijk is dat fijn om te horen, maar ook zo moeilijk om te geloven en aanvaarden als compliment. Net als dat ik het moeilijk vind om te geloven dat ik er toe doe voor mensen. Kan ik er echt toe doen? Kan ik belangrijk zijn voor een ander? Ja als ze me ergens voor nodig hebben, dan kan ik het begrijpen. Maar dat ik als persoon er toe doe, dat mensen het contact met mij waarderen. Dat ik belangrijk kan zijn, dat is zo moeilijk om te geloven.

Ergens zit de pijn van vroeger, het niet gezien, niet gekend en niet gehoord zijn nog heel diep. En vind ik het echt heel moeilijk om me voor te stellen dat mensen contact, vriendschap of een relatie met mij op prijs stellen. 

Liedje van verlangen

Al een tijdje zingt er iets van een liedje vanbinnen. Ik noem het voor mezelf, een liedje van verlangen. Een liedje dat nog niet klaar is. En waar ik ook niet van weet of het ooit verder komt. Maar wat er af is, wil ik met jullie delen.

Diep in mijn hart zingt een liedje van verlangen
Dat liedje is in woorden moeilijk te vangen
Het heeft te maken
met dingen die tijdens het opgroeien ontbraken
Het gaat over pijn, gemis en verdriet
Maar er klinkt ook een refrein in, van een Elly en Rikkert lied

Een liedje van verlangen
Naar de overkant
Het is haast niet te vangen
Ik kan er ook niet bij
Dat liedje van verlangen
Diep in mij

Dat refrein is diep vanbinnen zo herkenbaar
En dat wachten op die overkant, vind ik soms zo zwaar

Hoelang duurt het nog....?

Vriendschap

Vriendschap is iets wat ik niet ken van vroeger uit. De laatste jaren heb ik een paar mensen om me heen met wie ik een bijzondere band heb. En nu ook echt wel vrienden kan en durf te noemen. Ze zijn allemaal anders en dat is prima. Bijzonder is het om te ervaren dat ik heel open en kwetsbaar kan zijn naar hun. Eerlijk delen wat er speelt in mijn leven. Met sommige ga ik heel ver de diepte in en met de anderen minder diep. Maar ik weet dat ik bij allemaal kan aankloppen, dat ze er voor me willen zijn. En omgekeerd merk ik dat ze ook dingen uit hun leven met mij delen, dat ik er ook voor hun mag zijn. Die wederkerigheid maakt het zo kostbaar. 

En dan hoef ik niet elke week contact, maar het weten dat als het nodig is er een deur openstaat en ik mag komen met wat me bezighoudt. En weten dat wat ik met hun deel, dat is veilig, dat komt niet verder. En hun weten dat wat ze met mij delen is veilig en komt niet verder. Het weten dat onze vriendschap ook voor hun belangrijk en waardevol is. Het weten en ervaren dat ik er voor hun toe doe. Dat is zo’n ongelofelijk kostbaar geschenk! 

Dat ik dat vertrouwen en die verbondenheid mag en kan ervaren, dat geeft echt een diepere laag aan de vriendschappen. En daar kan ik God zo ongelofelijk dankbaar voor zijn. Wat heeft Hij mij geholpen om te groeien en open te bloeien in de afgelopen jaren. Wat heeft Hij mij veel geschonken en wat ben ik Hem intens dankbaar voor Zijn goedheid!

Je doet het goed!

Ik heb de afgelopen weken ontdekt dat het ik het fijn vind om te horen dat ik het goed doe. En dan bedoel ik niet dat het fijn is om zo mijn eigen ego op te krikken of om mezelf op de borst te slaan van zie mij is. Maar wel als een stukje bevestiging, ik ben oke en wat ik doe is oke. 

Ik ben best onzeker over mijn eigen kunnen en twijfel vaak of ik het wel goed, laat staan goed genoeg doe. Ergens is de angst voor kritiek, afkeuring of afwijzing altijd aanwezig. De laatste tijd is het minder ongemakkelijk en ongeloofwaardig als iemand zegt dat ik iets goed doe. En merk ik dat ik het ook fijn vind om te horen, dat het me helpt om te groeien in wat ik doe. Dat het me helpt dat ik merk dat mensen vertrouwen in mij hebben en mij als mens en wat ik doe waarderen.

Op die dag (opwekking 818)

Een paar weken geleden zongen we op een avond dit lied https://www.zingenindezomer.tv/video/watch.php?vid=85470d89d in een kerkdienst. En wat kwam dat lied binnen. En nu een aantal weken later spookt dat lied nog steeds door mijn hoofd. Heeft het een soort intens verlangen, dieper, verder aangewakkerd. Wat kan ik er naar verlangen, dat de pijnlijke wonden uit mijn jeugd genezen, dat ze weg zijn, dat ik er geen last meer van heb. 

Wat kan ik er naar verlangen om bij Hem te zijn. Om me welkom te voelen, om echte ten diepste gezien en gekend te worden. Om een liefde te ervaren die ik nog nooit heb gekend. Wat kan ik intens verlangen naar die dag! En ik kan alleen maar hopen en bidden dat Hij me niet lang meer laat wachten.

𝗥𝗼𝘂𝘄 𝗼𝗺 𝘄𝗮𝘁 𝗻𝗼𝗼𝗶𝘁 𝘇𝗮𝗹 𝘇𝗶𝗷𝗻 🤍

Ik kwam dit tegen op facebook van Berdine Zwanepol en dat sprak me aan, het gaf herkenning en erkenning van pijn en gemis. 

𝗥𝗼𝘂𝘄 𝗼𝗺 𝘄𝗮𝘁 𝗻𝗼𝗼𝗶𝘁 𝘇𝗮𝗹 𝘇𝗶𝗷𝗻 🤍

Er is een soort rouw waar geen bloemen bij horen.
Geen uitvaart, geen kaart, geen woorden die passen.
Het is de rouw om wat nooit heeft bestaan.
De toekomst die je ooit voor ogen had,
maar die onderweg uit je handen is gegleden. 
Soms is het een droom die je moest loslaten
omdat je lichaam niet meewerkte.
Soms een verlangen dat te groot bleek voor de grenzen van je energie.
Of gewoon het besef dat het leven anders loopt dan je had gehoopt. 🍂
Mensen hebben het vaak niet door.
Ze zien je glimlach, je werk, je foto’s.
Ze zien de dingen die wél lukken,
maar niet de leegte achter dat alles. 📸
Want hoe leg je uit dat je verdriet voelt over iets dat nooit is gebeurd.
Hoe vertel je dat je rouwt om een studie die je niet kon doen.
Om een kind dat je niet kreeg.
Om een toekomst die je alleen nog in gedachten leeft. 
En dan komt die goedbedoelde zin:
“Maar je hebt toch zoveel om dankbaar voor te zijn.”
Ja, dat heb je.
Maar dankbaarheid en verdriet sluiten elkaar niet uit.
Je kunt vrede hebben en tegelijk verlangen.
Je kunt blij zijn met wat er is
en toch iets missen dat er nooit is geweest. 
Dat maakt je niet ondankbaar, maar menselijk.
Er zit iets in dat stille verlies.
In het leren dragen van iets wat nooit zichtbaar was.
In het vertrouwen dat God ook dit ziet.
Dat Hij weet van het verlangen dat geen woorden meer heeft.
Van de hoop die je hebt losgelaten.
Van de droom die je niet meer durft te noemen. 🙏🏼
Soms vraagt Hij niet dat je iets loslaat
maar dat je leert leven met lege handen
en erop vertrouwt dat Hij ze vult.
Niet altijd met wat jij had verwacht
maar met iets dat past bij Zijn goedheid. 
En misschien is dat wat geloof ten diepste is.
Blijven hopen, ook als iets nooit zal zijn.
Blijven liefhebben, ook als het pijn doet.
Blijven geloven dat je leven, met alles wat ontbreekt, toch in goede handen is. ✝️
Voor iedereen die rouwt om wat nooit zal zijn:
je bent niet zwak, niet ondankbaar, niet gek.
Je bent mens. 🤍

Ben ik goed genoeg?

Een tijdje geleden kwam ik dit plaatje tegen en dat raakte me heel diep vanbinnen. Een gevoel van herkenning overviel me. Dit denk ik, dit voel ik, dit doe ik en dit vraag ik stil zwijgend nog steeds onbewust in een aantal contacten die ik heb. De angst om niet goed, niet leuk, niet aardig genoeg te zijn en dan tegen afwijzing of buitensluiting aan te lopen. De angst om geen echte (hechte) verbinding te krijgen. Het onbewust aftasten en zoeken in contacten die dieper dan de oppervlakte gaan, hoe sta jij tegenover mij, mag ik mezelf zijn bij jou? Of moet ik anders zijn. Moet ik me aanpassen aan wat jij van mij wil? Moet ik me anders voor doen dan ik ben? Die stomme onzekerheid, mag ik er zijn? Ben ik oke? Mag ik er bij horen? 

Onbewust ben ik soms nog steeds zoeken naar ben ik goed genoeg voor jou? Een zoeken naar acceptatie, naar aanvaarding en eigenlijk ten diepste zoeken naar liefde. En als ik die denk niet te kunnen vinden, maar er wel naar verlang. Dan kan ik zomaar in die oude aanpas en please rol van vroeger schieten. Maar het besef en het weten dat het er is, dat is al een grote winst. 

Ik merk dat ik ook van God wil horen dat Hij me goed genoeg vindt. Dat ik bij Hem mag komen zoals ik ben. Horen en merken dat HIj me niet afwijst, niet in de steek zal laten. En dat de onzekerheid er is, naast een rotsvast vertrouwen dat ik welkom ben bij Hem zoals ik ben. En dat Hij me niet zal afwijzen of in de steek zal laten. Het zijn 2 kanten en ik probeer mijn weg te vinden met beide.

Zeggen wat ik wil of nodig heb

Ik vind het zo moeilijk om te zeggen en aan te geven wat ik wil of nodig heb in contacten en relaties. Ik heb al jong geleerd om me aan te passen aan wat de ander wil of nodig heeft van mij en me daar naar te voegen. Want de angst voor afwijzing, gekwetst of in de steek gelaten te worden is zo enorm groot. Ik vind het nog steeds moeilijk om te zeggen tegen sommige mensen ik wil graag dat ons contact persoonlijk is, dat jij met mij jouw levenservaringen deelt en ik de mijne met jou. Ik wil dat ons contact echt, oprecht en hecht is en dat betekend niet dat ik je wil claimen, of wekelijks contact verwacht. Maar ik wil graag dat ons contact een diepere laag krijgt. Dat zeggen tegen de ander is iets wat ik heel eng vind, dan moet ik me heel kwetsbaar maken. Ik ben bang dat de ander me dan lastig of irritant zal vinden, ik ben bang dat ik te veel vraag van de ander, ik ben bang dat de ander me dan zal afwijzen en ten diepste ben ik bang om het contact met de ander te verliezen. Die angst om mensen kwijt te raken is enorm groot, want mensen kwijt raken die iets voor me betekenen doet zeer.

Maar ondanks mijn angst en onzekerheid hier over, wil ik het toch gaan proberen. Ga ik tegen een aantal mensen zeggen hoe ik het onderlinge contact graag zou willen, waar mijn verlangen naar uit gaat, maar ook waar ik bang voor ben en wat dat met mij doet. Als ik er aan denk dat ik dit wil gaan doen kan ik nu al janken van angst, spanning en onzekerheid. Ik ga mijn handen er voor vouwen en vragen of Hij mij wil helpen om het rustig duidelijk te kunnen maken aan de ander. En of Hij mij de rust en de moed wil geven om deze nieuwe stap te gaan maken.

Hoe gaat het met je?

Zomaar ineens kwam vorige week de oprecht gestelde vraag weer eens voorbij; hoe gaat het met je? Ik vind het een moeilijke vraag om antwoord op te geven, dus ontweek ik handig een antwoord door te zeggen ik ben druk en daarover te vertellen. En het was geen leugen want ik ben heel druk met ‘Uit liefde gemaakt’. Maar de vraag hoe het met mij gaat, blijft door mijn hoofd malen. En ergens vind ik het flauw van mezelf dat ik een ontwijkend antwoord heb gegeven.

Het gaat niet goed maar ook niet slecht met mij. Ik ben op een gezonde manier trots op mezelf hoe ik leer omgaan met de spanning en angsten in de vakantie periode. Ik ben bezig om mijn eetprobleem aan te pakken met hulp van de POH en de psycholoog. En dat gaat met vallen en opstaan. Maar er oprecht mee bezig zijn voelt goed. Mentaal heb ik de afgelopen jaren heel wat stappen gezet en werk ik eraan om te groeien en sterker te worden. Ik voel me (nog steeds) heel onzeker over mezelf, de angst om fouten te maken en daarom afgewezen te worden is groot. De angst om niet leuk, niet aardig of niet goed genoeg gevonden te worden is net zo groot. Er is (ook nog steeds) de worsteling met ben ik oke, mag ik erbij horen, geven mensen echt om mij? Die worstelingen met mezelf zijn vanbinnen nog best groot. Ik heb moeite mijn (over)gevoelige aard, ik kan zo worstellen met dingen die gezegd zijn of die er gebeuren. Ik kan het moeilijk loslaten of negeren. Het liefst wil ik met iedereen het goed hebben. En ik weet dat dat niet kan. Ik vind mijn behoefte aan diepgang en verbinding in bepaalde contacten best lastig. Ik wil niet anders zijn, dat doet zeer. 

Fysiek gaat het lopen moeilijk en een tijdje stil staan is zwaar en pijnlijk. Ik hoop dat het me gaat lukken om op een gezonde manier een aantal kilo’s kwijt te raken. Ik weet dat is beter voor mijn lijf. Ik ben moe, heel moe. Het slapen gaat al jaren heel wisselend. Maar het is meer dan lichamelijk moe, het is een soort van levensmoe. Moe van het zoeken en vechten, moe van het mezelf uitleggen en verklaren. Moe, van het zoeken en verlangen naar begrip, aanvaarding en liefde. Gewoon intens moe! Er is een verlangen dat God liever vroeger dan later een einde maakt aan mijn leven. Ik kijk niet uit naar de toekomst, want ergens jaagt die me angst aan. Als mijn broers en vriendinnen er niet meer zijn. Dan zie ik weer leegte en eenzaamheid voor me, die ik ken uit mijn jeugd en daar verlang ik niet naar terug. Maar Gods wegen zijn anders als mijn wegen en dat is iets wat ik moet accepteren.

Ik geniet van het goede dat ik krijg vooral door de verschillende contacten rondom ‘Uit liefde gemaakt’. Ik ben zo intens dankbaar dat God mij helpt om liefde te ervaren in mijn leven. Wat ik in mijn jeugd heb gemist kan in niet meer inhalen, maar ik kan wel gaan leren om het nu te zien, te voelen, te ontvangen en het door te geven aan anderen. Dat God mij ‘Uit liefde gemaakt’ heeft toevertrouwd raakt me heel diep. Wat ben ik Hem dankbaar voor dit kado, Hij wist en weet wat ik nodig heb en had. Ik heb hier zoveel lessen van de psycholoog in de praktijk kunnen brengen. En nog steeds is 'Uit liefde gemaakt’ en wat er in de groep gebeurt regelmatig onderwerp in mijn gesprekken met hem. De groep vrijwilligers is de afgelopen jaren behoorlijk gegroeid en er zitten sterke karakters tussen en daar mee omgaan is spannend en soms moeilijk. 'Uit liefde gemaakt' geeft doel, zin en kleur, aan- en in mijn leven. Het geeft afleiding van moeilijke en donkere gedachten. Ik ben er door gegroeid en veranderd als mens. 

Ik ben dankbaar voor de vriendschappen die ik heb en hoe die in de afgelopen jaren zijn verdiept naar een voor mij ongekend niveau. Fijn om te merken en te ervaren dat mensen om me heen staan, dat ze er voor mij willen zijn. Maar dat het ook wederkerig is en ik er voor hun mag zijn. Ik ben dankbaar dat voor de gesprekken met de psycholoog. Ik ben dankbaar dat mijn geloof, mijn relatie met God en alles wat daar bij hoort bespreekbaar is in die gesprekken. Het is fijn om te merken dat mijn worstelingen, vragen en twijfels op geloofsgebied er mogen zijn, dat ik me er niet voor hoef te schamen. Ik merk voorzichtig groei en verandering, het is kwetsbaar en onzeker en tegelijkertijd is er een honger naar meer. Ik ben dankbaar dat God de afgelopen jaren zo vaak en zo duidelijk voor mij gezorgd heeft, mij geholpen heeft en nog steeds helpt. Hij laat echt niet los, ondanks dat ik elke keer weer te kort schiet naar Hem toe. Dat ontdekken, daar voorzichtig op te durven vertrouwen, dat is iets heel bijzonders voor mij.

Ik ga deze blog naar de persoon sturen die vroeg hoe gaat het met je. Dan heeft die persoon een aanvullend antwoord. Al is mijn ontwijkende antwoord die persoon waarschijnlijk niet opgevallen....  

Onrust vanbinnen

Het is zo onrustig vanbinnen, het verlangen naar iets van menselijke warmte en nabijheid, iets van warmte en liefde voor mij als mens is zo groot. Er is een intense honger naar echt gekend worden, naar echte aandacht en naar gezien worden. Een groot verlangen naar me verbonden voelen en erbij mogen horen.

Het is raar hoe terloops gemaakte opmerkingen in mijn hoofd blijven rond malen. Sommige al enige tijd geleden. Ik weet dat het te maken heeft met mijn gevoelige aard, maar die woorden raken van alles binnenin mij. Het veroorzaakt een kettingreactie aan pijn en onrust. 

De afgelopen dagen is de snaaidrang enorm en heb ik er tot mijn eigen spijt aan toe gegeven. En nog is de rust niet teruggekomen en is er de drang naar meer snaaien om de pijn maar proberen weg te eten. En ik weet dat helpt niet echt. En het maakt me verdrietig dat ik niet sterker ben, dat ik die opmerkingen niet kan loslaten. Ik wil het zo graag goed doen, ik wil gezonder leven. Ik wil er zo graag bij horen. De angst om te falen, om afgekeurd, afgewezen of in de steek gelaten te worden is zo groot. 

Ik leg me er maar bij neer dat het vandaag niet lukt om sterk te zijn. Morgen probeer ik het weer. 

Vakantietijd 2025

Vakantie, een tijd van weggaan, rust en ontspanning voor vele. Maar voor mij is het een tijd van loslaten van de mensen aan wie ik me heb gehecht. In het vertrouwen dat ik ze na hun vakantie weer zal zien. Dat ze dan niet veranderd zijn en ik nog steeds veilig mezelf kan en mag zijn in hun nabijheid.

Loslaten en vertrouwen is best moeilijk voor mij. Afstand, mensen die ik lief heb even niet zien, maar er vertrouwen het zit goed tussen ons. Een spannende tijd en wat ben ik blij als deze weken weer voorbij zijn. En iedereen weer terug is en ik ze weer in de ogen kan kijken en kan voelen ja het is nog hetzelfde tussen ons, als voor dat je op vakantie ging.

Het gaat gelukkig elk jaar iets beter. Ik kan er steeds beter mee omgaan. Het helpt enorm als niet iedereen tegelijk op vakantie is. En ik heb een vriendin die weet hoe zwaar deze weken zijn en ze helpt me door te vragen hoe het gaat en ze nodigt me in die weken af en toe uit om daar mee te eten. Dat is helpen dat is elkanders lasten dragen, dat is omzien naar je medemens, dat is Liefde!

De moeite waard?

Ik ben moe, intens moe. Moe van het denken en het voelen. Moe van alle oordelen en meningen van mensen. Moe van het zoeken en het hopen op verandering, moe van het verlangen naar verbinding en liefde. Zo intens moe!

Ik ben diep vanbinnen al jaren klaar met het leven. Maar het is nog steeds niet mijn tijd om te mogen gaan. Ik hoop stilletjes op een dodelijke ziekte of een ongeluk wat een einde aan mijn leven zal maken. Ik vraag me de laatste tijd vaak af wat zou het leven voor mij de moeite waard maken? En ik heb geen antwoord op die vraag. Ja er is lange tijd de wens geweest om een partner en kinderen te hebben. Maar was dat een verlangen naar een gezin of was het meer een verlangen om in het plaatje huisje, boompje beestje te passen. Was het meer de hoop en het verlangen om dan aansluiting te vinden om dan mee te mogen doen? Om er dan eindelijk echt bij te horen? Ik denk dat vooral het erbij mogen horen een heel diep verlangen was en is. Acceptatie, gezien en gekend worden zijn voor mij belangrijke woorden, het zijn geen lege woorden het vertegenwoordigd denk ik waar mijn diepste pijn zit. 

De eenzaamheid van het met zo weinig mensen echt verbonden voelen is intens pijnlijk. Ik kan zo verlangen naar gezien worden, zoals ik anderen zie. Gewoon iets merken van gezien en gekend worden. Ik weet dat de diepte van deze pijn in mijn jeugd ligt. Ik ben moe van het zoeken naar verbinding en naar aansluiting, ik ben moe van het me laten kennen maar niet gekend, gehoord en gezien worden. Ik verlang er steeds meer naar om te mogen sterven. Om dit leven achter me te mogen laten en eindelijk echte Liefde, warmte en erkenning te voelen. Want ik weet zeker straks bij Hem wordt alle beter.

Ik verlang er niet naar om oud te worden. Ik heb geen kinderen, geen neven of nichten als ik oud moet worden weet ik nu al, dat er niemand naar me om kijkt. Dat maakt ook mijn verlangen om te mogen sterven ook groter. Ik ben niet depressief tenminste zo voelt het niet. Ik zal me zelf ook niets aandoen. Maar wat kan ik intens verlangen naar die dag dat ik eindelijk bij Hem mag komen. Dan is het feest!

En ja daar is ook vragen en onzekerheden, zal Hij mij niet afwijzen? Ben ik goed genoeg voor Hem? Zal Hij me echt welkom heten? Kan ik Zijn liefde dan echt voelen? Maar het verlangen en de hoop is sterker dan de angst.