De afgelopen 5 jaar is ‘Uit liefde gemaakt’ gegroeid. En ik ben dankbaar voor die groei. Het heeft mij ook een persoonlijke groei gegeven. Ik heb veel geleerd en ben sterker en meer mezelf geworden.
De afgelopen jaren droom, hoop en verlang ik naar meer samen en minder alleen. Verlang ik naar verbondenheid, naar saamhorigheid, naar liefde binnen de groep. De groep vrijwilligers die betrokken zijn bij ‘Uit liefde gemaakt’ voelen voor mij niet als een groep. Het zijn losse individuen die hun eigen ding doen. En ik merk dat dat mij zeer doet. Ik verlang naar interesse in en omzien naar elkaar. Openstaan voor nieuwe mensen en ik verlang er vooral naar om De liefde uit te delen. Het valt me de laatste tijd zwaar om de groep aan te sturen. Ik voel me alleen staan, ik voel me niet gezien en misschien moet ik maar gewoon zeggen dat ik me eenzaam voel binnen de groep. Iedereen is aardig en beleefd en doet wat nodig is, maar meer is er niet.
De afgelopen jaren zijn er meerdere vrijwilligers geweest die hebben gezegd en beloofd ik help je de kar trekken. Ik help je met …… Die beloftes hebben ze geen van allen vervuld. En elke keer die teleurstelling doet zeer, elke keer het beloven en niet doen. Dat raakt aan afwijzing, dat raakt aan ben ik niet goed genoeg? Het maakt me boos, doe mij geen beloftes die je niet wilt of kunt nakomen, of laat op zijn minst weten dat het niet lukt. Ik mis het samen, ik mis de betrokkenheid bij elkaar. Ik denk dat ik de verbinding en verbondenheid mis waar ik eigenlijk al mijn hele leven naar verlang.
Ergens voelt het elke keer als een afwijzing. Mijn hart, mijn kindje waar maar weinig interesse, tijd en aandacht voor is, weinig tijd en ruinte om het te helpen groeien. Zoals er vroeger geen ruimte, tijd en aandacht voor mij was. Ik moest mezelf maar redden en zien te overleven en dat heb ik gedaan. Maar ik verlang, hoop en wil iets anders voor mijn ‘kindje’!
Het samen als groep, is er niet zoals ik nog steeds hoop en verlang dat het er ooit zal zijn. Ik kan die verbondenheid, interesse en liefde voor elkaar niet afdwingen. Het enige wat ik kan doen is mijn handen vouwen en vragen of Hij wil doen, wat goed is in Zijn ogen. En vragen of Hij de pijn die het mij vanbinnen doet, wil verzachten met Zijn liefde en aanwezigheid.
En Hem vragen hoe ik verder moet, want de pijn is soms zo groot en zwaar! En dan wil ik het bijltije er wel bij neer gooien, stoppen met verlangen, met hopen, met dromen. Want het is zo zwaar alleen.
