Donker en Het Licht

Jarenlang heb ik het donker geleefd zonder Het licht te zien of echt te kenen. Het was bij tijden zo donker en zwaar dat ik al jong met de gedachte liep om mijn leven te beëindigen. De poging in mijn tienerjaren mislukte. Maar de donkere gedachten en verlangesn bleven. Het was zo zwaar!

Elk jaar werd het advent de tijd van het licht en daarna kerst. Maar ik zag het licht niet. Ik hoorde over een kerst kind maar het kind kwam nooit in mijn hart. Daar was het te donker en te zwaar voor. De duisternis was te zwaar voor mij om te doorbreken. Ik kon het licht niet zien, niet voelen, niet vinden. Ik hoorde over Het licht maar zag het niet, ik voelde het niet en begreep het niet. Het bleef bij horen zeggen en het verstandelijk proberen te beredeneren. Voor mij zou Het Licht nooit gaan schijnen. Ik was niet goed genoeg dacht ik. Dat was me immers jaren ingeprent.

Anderhalf jaar geleden gebeurde er iets, een dierbare vriendschap werd abrupt verbroken. En ik dacht even een dag dat de duisternis me helemaal zou opslokken. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Iemand bracht onbewust Het Licht in mijn leven. Eindelijk hoorde, voelde en zag ik Het Licht. Het Licht ging echt schijnen in mijn leven. Langzaamaan is Het Licht de duisternis aan het overwinnen, is de duisternis aan het verdwijnen uit mijn leven. Het Licht, geeft licht, geeft warmte, geeft inzichten en geeft me eindelijk iets van zin en doel in mijn leven. Het Licht geeft liefde en houvast!

Eindelijk is het in mijn leven advent geworden, de tijd van verwachten. Ik verwacht Hem, ik verwacht Zijn wederkomst. En als Hij niet terugkomt voor het mijn tijd is om naar Hem te mogen gaan. Dan wacht ik maar (ongeduldig hier) tot het eindelijk tijd is en ik bij Hem mag komen. Dan is het eeuwig (kerst)feest voor mij!