Vandaag tijdens de kerkdiensten werd ik geraakt door een aantal woorden schuilplaats, beschermer en toevluchtsoord. Woorden die meteen plaatjes vormden in mijn hoofd. Meteen dacht ik ook aan een aantal liederen, een vaste burcht is onze God https://www.youtube.com/watch?v=Z03WrA65WUQ en als een kuikentje dat bij haar moeder zat https://www.youtube.com/watch?v=1lHlIeOtIQM.
Het verlangen naar een toevluchtsoord een vellige schuilplaats is een groot verlangen van mij geweest tijdens het opgroeien. Veiligheid was nooit vanzelfsprekend voor mij. En wat vind ik het bijzonder om steeds vaker te ontdekken dat ik die veilige schuilplaats nu ken. Dat ik een toevluchtsoord heb waar ik met al mijn noden, vragen en zorgen heen kan en mag. Dat als de strom in mijn leven hard tekeer gaat, ik de beschutte handen van mijn Beschermer ervaar.
Vooral in het afgelopen 1.5 jaar heb ik gemerkt hoe ik mocht en kon schuilen onder Zijn vleugels. Hij was er voor me, Hij droeg en draagt me door deze intense corona tijd heen. Dankbaar dat ik een Redder heb. Een Redder waar ik het naar uit mag schreeuwen als ik het benauwd heb, als ik de weg niet meer zie, als ik denk ik ga kopje onder. Dan pakt Hij mijn hand en laat me onder zijn vleugels schuilen tot ik weer verder kan. Hij kent mij en als ik Hem aanroep hoort Hij naar mij.
Op deze manier geloven en vertrouwen ken ik niet uit mijn jeugd. En soms vind ik dit moeilijk en heel groot om op te vertrouwen en toch weet ik dat het zo is. Toch blijf ik mijn oog maar op Hem gericht houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten