Gemeente zijn

Gemeente zijn in coronatijd valt niet mee. Wat ben ik dankbaar dat onze gemeente een nieuwe predikant had en dat we net voor corona uitbrak beamers en kerktelevisie hadden. Bewondering heb ik er voor, hoe er vorig jaar in korte tijd in onze gemeente geschakeld werd naar online diensten. Vorig jaar dachten we nog met een jaar is het voorbij, maar nu vieren we onze 2e kerst in lockdown. En het einde is nog niet in zicht. Ik kan niet anders zeggen dan dat we het in onze gemeente op materieel vlak het heel goed hebben, online diensten, online collectes, online kindernevendienst en kinderkerk. We bouwen druk aan een nieuw kerkelijk centrum maar de angst bekruipt me wie gaan daar straks gebruik van maken?

Maar bouwen we ook nog aan de verbondenheid in onze gemeente? Een gemeente die voor mijn gevoel al jaren als los zand aan elkaar hangt, brokkelt steeds verder af. De diensten die de afgelopen maanden wel bezocht mochten worden, de opluchtdiensten afgelopen zomer, ze werden maar mondjesmaat bezocht. De onderlinge verbondenheid zakt in mijn beleving weg en ik snap ook wel dat is ook niets wat je makkelijk online kunt doen, ik zou ook niet weten hoe. Er zijn mensen die ik ken die al 2 jaar niet meer naar de kerk zijn geweest, komen die straks nog weer terug? De jeugd die ik nu al 2 jaar bijna niet meer in de kerk zie, zie ik die nog weer terug in de kerk als we (ooit) weer gewoon kerk mogen zijn. Hoe beleven die het gemeente zijn? Voelen die zich nog onderdeel van de gemeente? Voelen zij zich nog verbonden met de kerk en de gemeente. Hoe houden we deze mensen in ons midden? Ik ben bang dat het losse zand wat we als gemeente warenvoor corona uitwaait als stuifzand. Hoe kunnen we zorgen dat al de losse zandkorrels toch bj elkaar blijven? Het zijn vragen die mij best bezig houden. Kunnen we als gemeente iets verzinnen om toch die verbondenheid met elkaar te ervaren? Kunnen we binnen de grenzen en regels die er i.v.m. corona zijn toch iets van een band creëren, elkaar steunen en dragen in deze best moeilijke tijd. Kunnen we op een of andere manier als gemeente omzien naar elkaar. Toch iets van samen gemeente zijn ervaren.  

Ik mag niet klagen ik heb het afgelopen jaar de dominee een aantal keren gehad, ik heb mooie pastorale gesprekken gehad met vrienden en met mijn psycholoog. Maar er zijn zoveel mensen die niemand zien of spreken van de kerk. Hoe kunnen wij als gemeente samen Het Licht uitdragen in deze donkere tijden? En dan wijs ik niet naar de kerkenraad of dominee, dan wil ik ook zelf een schakeltje zijn in die ketting van verbondenheid. Ik zou zo graag samen er aan werken, dat losse zand zoals ik mijn gemeente ervaarde voor corona. Sterker en meer verbonden uit deze crisis komt. Dat het niet als stuifzand door onze vingers heen glipt. Dat we na corona niet nog maar met een halve gemeente over zijn. Ik wil de duivel zijn overwinning niet gunnen! 

Ik vind het verschrikkelijk dat we voorlopig niet meer naar de kerk mogen. Wat een gemis! Ja online mag en kan ik kijken, maar wie weet of ik er ben, wie mist mij als ik niet inschakel. Niemand toch? Ik mis het goedemorgen van de koster, het irritante gedrag van een kerkrentmeester, het meezingen van het verstandelijk beperkte gemeentelid. Ik mis het contact, de verbondenheid, het er fysiek zijn. Ik mis dan gemeente zijn! En daar kan, hoe goed en mooi ook dat het er is. Daar kan geen online dienst tegen op!