Vieze ramen

Al heel jong heb ik geleerd om aan te voelen, af te tasten en te kijken wat wil de ander van mij. In de hoop waardering, liefde of iets van acceptatie te krijgen. Ik werd steeds meer een pleaser en raakte mezelf kwijt. Maar ik durfde ook niet meer in mezelf te geloven, op mijn eigen gevoel en mening te vertrouwen. Er was zo vaak gezegd dat ik dom was, ik kon dingen niet die andere wel konden. Al zo vaak was ik afgewezen als ik probeerde iets van mezelf te laten zien, ik was niet goed genoeg. Ik geloofde niet meer in mezelf. Liefde, aanvaarding respect, waardering ik zocht en verwachtte het van de buitenwereld, ik zocht het buiten mezelf. Vorige week besefte ik ineens ik sta al jaren buiten te wachten op wat de ander me wil geven. Ik wachtte af tot ik zeker wist wat de ander van mij wilde of tot ik wist hoe ik het de ander naar de zin kon maken. De mening van de ander was beter dan mijn mening. Ik sta al jaren buiten zonder dat ik me er van bewust was. De ramen van mijn innerlijke leven waren al vroeg in mijn leven zo vies dat ik niet meer naar buiten kon kijken ik was zo gericht op buiten, dat ik wel naar buiten moest. En zo ben ik buiten mijn gevoel, buiten mijn eigen ik gaan staan. En ik besef nu ook, dat ik ergens bang geworden ben om weer naar binnen te gaan. Bang om te voelen wat goed is. Bang dat wat goed is mislukt of wordt afgepakt. Bang om te geloven in mezelf.

Maar nu moet ik weer naar binnen, stil staan bij wat wil ik, wat heb ik nodig maar hoe doe ik dat? Nu besef ik dat ik liefde, waardering en respect binnen in mezelf moet zoeken. Maar waar en hoe? Ik moet naar binnen om mijn ramen schoon te maken, zodat ik helder naar binnen en naar buiten kan kijken. Maar bij dat schoonmaken heb ik extra hulp bij nodig. Ogen en handen die me helpen als ik het even niet meer zie zitten. Een mond die me De Weg wijst als ik niet weet hoe ik verder moet.

Ik ben al een tijdje bezig om te veranderen, om de ramen schoon te maken. Om te durven en te doen wat goed voelt voor mij, wat ik nodig heb, wat ik wel of niet wil. Maar met een goed gevoel naar mezelf kijken vind ik moeilijk. Niet doen wat de ander wil dat ik doen zal, vind ik moeilijk. Ik wil mensen niet teleurstellen, ik wil niet dat mensen boos op me worden of me afwijzen. Eigenlijk wil ik met iedereen vriendjes zijn, in iedergeval oke zijn. Stilstaan en me bewust zijn van wat wil ik, wat voelt voor mij goed en prettig en wat heb ik nodig. Ik probeer het, maar vind het nog zo lastig. Ik wil het zo graag iedereen naar de zin maken, in de hoop dat er een glimpje liefde, waardering of respect is voor mij. En ja ik weet ik moet het vanbinnen zoeken, ik moet het vanmezelf verwachten en niet van de ander. Maar wat is het moeilijk om oude gewoontes af te leren.

En er is angst, de angst om het goede, het positieve toe te laten in mijn leven. Want hoeveel pijn gaat het doen als het weer uit mijn leven verdwijnt. Ik ben bang dat het goede me weer wordt afgepakt, dat het stuk gaat of verdwijnt. En wat gebeurt er dan met mij? Kan ik dat aan? Voorzichtig zegt mijn hoofd já dat kun jij aan. Maar mijn gevoel geloofd daar nog niet in. Ik hou het maar op werk in uitvoering!