Eenzaamheid wat is dat?

Eenzaamheid wat is dat eigenlijk? En hoe kunnen wij beoordelen of iemand eenzaam is? 

1e Kerstdag mocht ik (voorlopig voor het laatst) fysiek naar de kerk. De kerk had zo stond erop facebook 50 personen uitgenodigd, vooral mensen die eenzaam of alleen waren, of weinig bezoek kregen met kerst. Daar was iemand die ik sprak hevig verontwaardigd over, zij had zich wel had aangemeld maar niet mocht komen. Verontwaardigd vroeg ze zich af, hoe er door de kerk beoordeeld werd of iemand eenzaam was of weinig bezoek zou krijgen? Ik was volgens haar niet eenzaam want ik kreeg regelmatig mensen aan de deur voor ‘Uit liefde gemaakt’ en ik had wel familie en vrienden dus ik was niet eenzaam. 

En ik dacht tja wat versta je onder eenzaam? Het klopt sinds ‘Uit liefde gemaakt’ bestaat spreek ik meer mensen dan in de afgelopen jaren. Ik heb een aantal goede vrienden met wie ik wel eens iets deel uit mijn leven. En ja ik heb 2 broers en met 1 van de heb ik een diepe vertrouwensband. En daar ga ik beide kerstdagen even heen. Ik wil niet beweren dat ik eenzaam ben, maar ik ben het wel vaak geweest en nog ken ik het eenzame gevoel van binnen heel goed. Maar daar praat ik met de persoon die zo verontwaardigd was maar niet over. Want daar ging het haar niet om, het ging haar om dat zij was afgewezen en ik wel mocht gaan. Eenzaamheid is voor mij niet het aantal mensen dat ik ken of spreek. Het is voor mij een diep gevoel van niet verbonden zijn met mensen. Om te kunnen delen met wat er in mijn hart leeft. Het verlangen naar een hand die de mijne even stevig vast pakt, die arm om mijn schouder. En dat delen wat ik voel of denk, dat doe ik echt niet met iedereen. Daar moet een bepaalde relatie, vertrouwelijkheid en verbondenheid voor zijn, om te kunnen delen wat er vanbinnen in mij leeft. En dat niet of weinig kunnen, maakt mij soms zo eenzaam. Ook al zou ik twintig mensen over de vloer of aan de deur krijgen.

Ik snap de teleurstelling wel van de verontwaardigde persoon in kwestie. Ze had graag met kerst naar de kerk gewild. Maar ergens diep vanbinnen vraag ik me af waarom? Omdat het zo hoort? Omdat het kerst is? De afgelopen weken had ze er met haar man regelmatig voor gekozen om lekker in bed te blijven liggen. Toen was het niet nodig om naar de kerk te gaan. En ik wil daar niet over oordelen (al heb ik er best een mening over). Ik heb de persoon in kwestie geadviseerd dat als ze het niet eerlijk vond hoe de keuze gemaakt was en gecommuniceerd werd dat ze dat kon aangeven bij de kerkenraad. Dan kwam het in ieder geval op de juiste plek terecht.

Meer dan luisteren naar haar kan ik niet. Ik voelde niet de drang, plicht of wat dan ook om mijn plek af te staan aan haar. En dat is iets waar ik een jaar geleden meer mee geworsteld zou hebben, toen zou ik overwogen hebben om haar in mijn plaats te laten gaan.