Twee weken geleden heb ik een gesprek gehad met mijn psychiatrisch verpleegkundige (zij helpt me met mijn worsteling met het emotie eten) en haar leidinggevende. In dat gesprek werd gezegd dat we een datum moeten prikken om te gaan afronden. Ergens voelt dat dubbel, aan de ene kant iets van oké dat kan nu wel denk ik, aan de andere kant wil ik haar niet ook kwijt raken. Dit naderende afscheid ook al is het nu nog niet gelijk, maakt me onzeker. Weer verdwijnt er iemand die ik vertrouw uit mijn leven. Weer gaat er zomaar een stukje basis veiligheid weg. Ik weet ook wel dat het nergens op slaat, maar zo voelt het gewoon. Ik vertrouw haar, ik kan heel open met haar praten en dat kan ik niet met iedereen. Ergens sinds het genoemd is dat we een datum moeten prikken maalt dit op de achtergrond door mijn hoofd. Eigenlijk wil ik haar gewoon in mijn leven houden, wil ik geen afscheid nemen. Wil ik die veilige basis in beeld houden. Wil ik haar houden om op terug te vallen als er wat naars gebeurt. We hebben de afspraak dat als we t.z.t afgerond hebben en het gaat weer slechter ik terug mag komen. En toch blijft iets in mij roepen ze mag niet weg, ik kan haar niet missen. Pff afscheid nemen en los laten is niet zo makkelijk als je een hechtingsprobleem hebt.
Het emotie eten is nog lang niet uit mijn leven verdwenen, de afgelopen dagen is er weer de onrust die me zo de kast in drijft. En niet 1x maar meerdere keren op een dag. Zo raar alsof eten helpt om de onrust weg te krijgen, alsof snoep, koek of chips de emoties binnen in mij kalmeren. En toch helpt het heel even een momentje. Even ben ik niet bezig met wat ik voel, maar met wat ik doe en proef. Even is er iets van troost, al is het natuurlijk geen echtte troost. Ik moet nu niet te veel in huis halen want dan ga ik los. Niets is er veilig, stukken kaas en handjes vol hagelslag verdwijnen zo maar naar binnen. En niet alles helpt ik kan echt voor de kast staan en dan “zoeken” wat helpt me nu om de pijn, de onrust of het verdriet te kalmeren. Wat heb ik nodig, wat past er bij dit gevoel. De ene keer is het chips, de andere keer chocolade en weer een ander keer kaas. Maar meestal is het zoet wat ik nodig heb. Ik vind het stom van mezelf, ik haat het dat ik het doe want ik word er niet slanker op. Het is niet goed voor mijn lijf. Ik wil het ergens niet en toch doe ik het, ik geef er aan toe, ik doe het zelf niemand dwingt me er toe. En toch moet het op een bepaalde manier, ergens heb ik dit nodig, ergens helpt dit me, maar ook weer niet. Ik vind het niet leuk om te moeten erkennen, maar emotie eten is met vlagen sterker dan ik. Maar ik zal het weer onder controle krijgen, ik ga het winnen en niet de drang naar eten als het moeilijk is in mijn leven. Binnenkort ga ik met mijn psychiatrisch verpleegkundige en mijn psycholoog kijken waarom ik dit doe, waar komt dit vandaan… Niet de meest makkelijk uitdaging om aan te gaan en toch doe ik het ook dit stukje van mijn leven wil ik op de rit zien te krijgen. Ook deze hobbel wil ik nemen en ook dit pijn punt wil ik in de ogen kijken.
En ik weet ik hoef het niet alleen te doen, Hij helpt me ook als ik bang ben, ook als het moeilijk is om deze uitdaging aan te gaan. Hij is er bij! En Hij geeft me kracht en moed om deze uitdaging aan te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten