Voor de jongere Ina

Wat hebben jij al veel gemist in je leven
Al jaren ben je aan het overleven
Liefde, warmte of genegenheid het was er voor jou niet
Er was geen ruimte voor jouw onzekerheid, angst, of verdriet
Daardoor ben jij niet veilig gehecht
En is jou die veilige basis ontzegd
Er was niemand die de moeite deed om te ontdekken wie jij echt bent
Niemand die wist wat jij later wilde worden, danseres of politieagent
Was er maar iemand geweest die jou zag staan
Die met jouw leven was begaan
Jij voelde je niet geliefd en je was onzichtbaar
Dat gevoel ken ik, dat is zo ongelofelijk zwaar!
Als jong meisje, als tiener en later als puber ben jij aan je lot overgelaten
Niemand had iets in de gaten
Jij werd vaak door kinderen uit het dorp gepest
En jij voelde je daardoor zoveel anders als de rest
Je werd buitengesloten en mocht nergens aan mee doen
Zelfs de ouders van buurtkinderen noemde je dom en een oen

Onzekerheid en angst vormden mede daardoor de basis van je leven
Je raakte er van overtuigd dat niemand iets om jou kon geven
Er moest wel iets mis zijn met jou
Want niemand zij tegen jou, ik hou van jou
Niemand durfde je meer echt te vertrouwen
Hoge muren om je hart ben je al jong gaan bouwen
Geen mens had er oog voor jou angst en pijn
Niemand zag hoe zwaar het leven voor jou moet zijn
Je wilde nog maar een ding een einde aan je lijden
Het was te pijnlijk, te zwaar om nog langer alleen te strijden
In een opwelling besloot je als tiener een hand vol pillen te slikken
Je wilde dood of ze anders goed laten schrikken
Helaas liep het anders dan je had gehoopt en gepland
En je kwam in een nog dieper isolement
Niemand vond je en je ging ook niet dood
Emotioneel verkeerde je in grote nood
Niemand heeft toen van die daad, iets gemerkt of gezien
Dat was het ergste nog wel misschien
Het bevestigde je gevoel dat je er niet toe deed
En maakte de eenzaamheid en afwijzing compleet
Vanaf dat moment ging je plannen maken
Om je leven definitief kwijt te raken
Jij kon er niet meer tegen
En je wist het zeker, op een dag ga ik zelfmoord plegen

Jij kon niet anders meer dan een masker gaan dragen
En maar proberen iedereen zo goed mogelijk te behagen
Als een kameleon, zo paste jij je in elke situatie aan
De enige manier, waarop je met het verdriet en de pijn kon omgaan
Jij probeerde pijn en afwijzing te voorkomen
En vertelde niemand meer over jouw verlangens, wensen en dromen
Jij voelde haarfijn mensen aan
Maar niemand was echt met jou begaan
Langzaam raakte jij jezelf steeds verder kwijt
Maar niemand zag jouw innerlijke strijd
De zware strijd tussen leven en dood
Van een kind, een tiener, een puber al jaren in levensnood

Je zoektocht naar warmte en liefde is al jaren heel groot
Al van jongs af aan verkeer je in emotionele hongersnood
Daardoor maakte je een grote fout
Wat je goed heeft berouwd
De grootste afwijzing die je maar kon bedenken kreeg je toen
In de ogen van mama kon je niets meer goed doen
Praten er over wilde ze niet
Maar ze had ook geen oog voor jouw worsteling en verdriet
Vanbinnen heeft het je al die jaren verscheurd
Jij voelt je al zo lang vies, fout en besmeurd
Praten over je zelfmoordpoging en de grote fout die die je had bedaan kon je niet
Want niemand zag jouw worsteling en verdriet
Niemand die het ooit heeft geweten
Al die jaren, heb je er alleen mee gezeten
Er is jou al zoveel pijn aangedaan
Ik snap dat je niet weet hoe je daar mee om moet gaan
Ik merk wel dat je niet meer kunt, tegen al die emotionele klappen
Zelfmoord is voor jou het perfecte plan om te ontsnappen

Een tijdje geleden hebben we er na jaren eindelijk over gesproken
En ik voel het, jij bent van binnen nog steeds gebroken
Deze gebeurtenissen hebben ons heel veel pijn gedaan
En we zijn samen al die jaren daar aan voorbij gegaan
Jij kon niet anders dat weet ik wel
Emotioneel zit je vanaf je prilste bestaan al in de knel
Niemand zag jou staan
Niemand die zag wat jou werd aangedaan
Je loopt al die jaren al met een masker voor je gezicht
En doet netjes wat er van je wordt verwacht, je plicht

Vertrouwen geven dat kun je zomaar niet
Altijd bang voor afwijzing en nieuw verdriet
Heel soepel, slim en nonchalant
Houd je mensen emotioneel op een afstand
Jij durft ze niet zomaar te vertrouwen
Bang dat je het met nieuwe pijn en afwijzing moet berouwen
Jij leeft al jaren met het idee, van niet goed genoeg te zijn
Dat veroorzaakt ook al diepe pijn
Het leven heeft bij jou zo jong als je nu bent, al diepe sporen achtergelaten
Je voelt je zo eenzaam en verlaten

Om hulp vragen, dat doe ik ook nog steeds niet graag
De angst is groot dat het te veel is, wat ik van de ander vraag
Onzekerheid en angst dat ze me lastig zullen vinden
En dat de pijn van afwijzing, me weer zal verslinden
Ik ben me nu voorzichtig aan mensen aan het hechten
Maar daarbij is het nog altijd, tegen de angst van afwijzing vechten
Altijd bang om te veel te willen, niet leuk of niet goed genoeg te zijn
Ik voel me nog vaak net als jij, een kind, op mijn hoede en vol van angst en pijn

Nu kijken we samen naar de pijn van de wond bij ons vanbinnen
En ik weet niet goed wat ik er mee moet beginnen
De strijd tussen leven of dood is er nog steeds na al die jaren
Ik wil jullie in mij helpen, beschermen en nieuwe pijn besparen
Samen moet we de wond goed verzorgen
Wat er toen is gebeurd is niet langer meer verborgen
Samen kijken we naar het vraagstuk willen we dood of leven
Een worsteling die al zoveel jaren in ons bestaan zit verweven
Als we er over praten voelt het zo kwetsbaar en naakt
Er is vanbinnen weer zoveel losgemaakt

Het zal niet makkelijk zijn om genezing de tijd te geven
Als we voorzichtig die wond aanraken, begint ons lijf al te beven
Die wond zit dieper dan ik had verwacht
Ik weet niet goed hoe ik hem verzorgen kan, dan met wat aandacht
Het lokt en trekt ons wel, om snel aan deze wond voorbij te gaan
Maar ons hoofd zegt, hier moeten we wel rustig bij stilstaan
Er is veel en vlak achter elkaar gebeurt, waardoor er een kruispunt in ons leven is ontstaan
Daar naar kijken, over praten en aan werken doet zeer, is pijnlijk en kost meer dan 1 traan
Er druppen tranen uit mijn ogen
Als ik denk aan al die meisjes dromen die zijn vervlogen
Ik zie een jong meisje, een tiener, een puber worstelend, eenzaam en alleen
Intens verlangend naar een beetje liefde of een arm om haar heen
Ik wil jou die liefde geven
Ook al weet ik ook niet goed hoe we verder moeten leven

Al jaren heb ik dacht ik alleen geleden
Nu zie ik God heeft met mij mee gestreden
Hij was er bij
Langzaam kneedde en vormde Hij mij
Hij hielp mij om te overleven
Hij gaf me de kracht om door te leven
Gelukkig ben ik nu niet meer zo alleen
God staat met aardse en Hemelse helpers om mij heen!
Vertrouwen in mezelf en in anderen begint te groeien
Ik droom ervan ooit echt te kunnen bloeien
Na al die jaren hebben we over pijnlijke gebeurtenissen in ons leven gepraat
Maar we weten even niet meer, hoe het verder met ons gaat
Ik heb al zoveel van mezelf aan anderen gegeven
Maar wat maakt het nu de moeite waard om te blijven leven?
Ik weet, merk en ervaar dat God bezig is met mij
En dat maakt me voorzichtig blij
Kan ik op Zijn liefde voor mij bouwen
Durf ik Hem te vertrouwen?
Ik ben onzeker of Hij me wel goed genoeg zal vinden
En toch wil ik het verlangen naar liefde in mij vullen, door me aan Hem te verbinden