Vol hart en hoofd

De laatste weken vind ik best zwaar, mijn hoofd en hart zitten vol en voelen loodzwaar aan. Mijn hoofd draait op volle toeren, over een kwetsbaar en emotioneel beladen stuk waar ik al een aantal weken met mijn psycholoog aan werk. Het is een lastig en pijnlijk knooppunt uit mijn tiener- en pubertijd waar veel pijnlijke en emotioneel zware gebeurtenissen vlak achter elkaar gebeurde. Het is een gevoelsmatig onoverzichtelijk knooppunt, waar ik goed moet uitkijken wat ik doe zodat ik geen brokken maak. Het voelt een beetje als een kluwen garen dat in de knoop zit, dat ik moet ontwarren zonder draadjes kapot te maken en zo meer emotionele schade aan te richten. Emotioneel vind ik het lastig om te parkeren, het blijft constant draaien op de achtergrond. 1x In de week kan ik er over praten met de psycholoog en de rest van de week is het net als een app op mijn telefoon en blijft hij op de achtergrond draaien en energie vragen. Nog zo’n app die blijft draaien is mijn worsteling met het emotie eten. Door de onrust in mijn hoofd en hart sta ik vaker in de kast voor iets lekkers dan goed voor me is. En veel vaker dan ik eigenlijk wil, maar ik heb dit nodig, het moet de behoefte is sterker dan mijn wil. Ik heb dit nodig om het aan te kunnen om met het knooppunt bezig te zijn. Het slaat nergens op dat weet ik ook wel. Maar toch is het nodig. En dan kan ik echt boos worden op mezelf dat ik weer zo zwak ben geweest om er aan toe te geven. Ik wil sterk zijn maar het lukt niet, daar baal ik echt van. Ik moet dit kunnen, punt uit! Ik vind het daarom ook best wel lastig om te denken aan afronden met mijn psychiatrisch verpleegkundige zij helpt mij met mijn emotie eten. Ik wil haar niet kwijt, ik ben aan haar gehecht, zij is mijn praatpaal. Ik ben nog niet sterk genoeg, ik kan het nog niet alleen. Dit is best een app die veel en vaak draait. En er is natuurlijk ook de app van het abrupte einde aan 7 vriendschap. Een app die ik ook niet zomaar kan uitzetten. Zomaar zonder iets uit te willen praten met mij, ben ik aan de kant gezet, zomaar was het ik wil geen contact meer met je. Ik merk de afgelopen weken dat naast het inzicht in mijn eigen handelen wat God mij heeft gegeven er ook boosheid is gekomen. En ergens weet ik ook wel waar die boosheid vandaan komt. Diep in mij zit een puber die zich heel erg gekwetst, gebruikt en afgewezen voelt. En die wil daar uiting aangeven, die wil die ander net zo kwetsen als ik gekwetst ben. Het meisje in mij wil terug slaan en hard ook. Maar ik wil dat niet, ik wil een andere stap maken. De stap naar vergeving, naar echt loslaten en verder gaan. Ja de pijn zit er nog en dat duurt nog wel even voor die weg is. Maar ik wil niet dat de boosheid, de wraakgevoelens vat op mij krijgen. Zij heeft de keuze gemaakt om mij naar 7 jaar vriendschap de deur te wijzen zonder het uit te praten. Ik wil die keuze respecteren al doet het pijn en snap ik het niet. Maar ik wil haar op een Bijbelse manier mijn andere wang toewenden. Ik wil niet weer jaren vast zitten in een boze gekwetstheid vol met wraak. Wat schiet ik er mee op. Ooit op een dag moet zij verantwoording afleggen voor haar daden en ik voor de mijne. Ik ben zelf verre van perfect, dat weet ik heel goed. Maar ik wil niet dat het boze overwint in mij, daarom wil ik gaan groeien naar vergeving, naar genade schenken. Zoals Jezus mij heeft vergeven, Jezus voor mij genade verwierf. Daarnaast draaien er nog meer appjes op de achtergrond, de app van het fysiek steeds een stapje achteruit doen, het merken dat lopen zwaarder en pijnlijker wordt. Voelen dat mijn rug meer aanwezig is, dat even stil staan zonder houvast of steun lastiger wordt. Ervaren dat de lipoedeem in armen en benen duidelijker zichtbaar zijn, maar nog vervelender pijnlijker en zwaarder worden. Best wel een lastig om te accepteren dat dit een blijvend onderdeel gaat worden van mijn leven. Ook dit is een app die heel veel draait en heel veel energie van me vraagt. Dan is er de app met vragen als wat is de zin van mijn leven? Waar leef ik voor? Voor wie doe ik er toe? Waar hoor ik bij? Hoelang kan ik mezelf fysiek nog zo blijven redden? Kom ik in de toekomst in een rolstoel of scootmobiel terecht? En nog een leuke app is de financiële app, het is best lastig als de maand nog niet om is maar je geld wel bijna op is. Maar het maakt me ook wel weer creatief in denken en naar oplossingen zoeken. Maar er zijn ook leuke appjes hoor, de naai app bijvoorbeeld. Samen met iemand bij mij uit de kerk naai ik babyspulletjes en die verkopen we. De winst is voor de kerk. En de zaken lopen best goed en ik heb een fijne klik met deze dame. Ik kan en mag mezelf zijn bij haar. Dan is er de app van de naailes, daar kan ik echt naar uit kijken en van genieten. Elke dinsdagmiddag 2 uurtjes ontspanning en gezelligheid. Ik leer nieuwe dingen, ik kan er mezelf zijn en natuurlijk maak ik iets voor mezelf of een ander. Een vol hoofd en hart dus, met verschillende apps die veel van mijn energie vreten. Energie waar ik sowieso al niet veel van heb. Want slapen is al een tijdje drama. Inslapen gaat goed maar tussen 2 en 3 uur s'nachts word ik wakker en kom ik niet of heel moeilijk weer in slaap. Zodra mijn ogen open gaan, gaat mijn hoofd aan. Niet zo zeer piekeren, maar ik moet nog dit en dat, ik wil nog zus en zo. O ja niet vergeten dat ik moet ik halen in de supermarkt. Ik krijg mijn hoofd dan bijna niet stil, soms val ik tegen 5 uur nog een uurtje in slaap, maar vaak ook niet. En van (te) weinig slaap word ik lekker jankerig. Ik wil echt de komende tijd proberen om wat van deze apps die zoveel energie vragen in de stand-by stand te drukken. Maar ik weet niet of de app die dat kan al uitgevonden is 😊