Beloven en doen

Ik heb er moeite mee als mij iets beloofd wordt en men komt zonder het te melden die afspraak/belofte niet na. Ik voel me dan niet serieus genomen, het voelt voor mij als een afwijzing van mij als persoon. Ik ben niet belangrijk genoeg om je belofte aan na te komen. Het hangt van de persoon en de belofte af maar het kwetst mij, het doet mij zeer of het maakt me boos. En dan heb ik het niet over kleine dingen uit het gewone dagelijkse leven

Afgelopen week had een stof webwinkel een verkeerde stof geleverd, ik heb er achteraan gebeld (wat al een dingetje is voor mij) en uitgelegd dat er een fout was gemaakt. Ze zou het uitzoeken en me s’ avonds een berichtje doen met hoe en wat. Prima, maar 2 dagen later nog niets gehoord. Dan word ik boos en zeg ik er, op een nette manier iets van. Dat is voor mij een enorme stap, vorig jaar had ik het over mijn kant laten gaan en gedacht ik zal het wel verkeerd hebben begrepen, of ze is vast druk… Had ik haar gedrag goed gepraat. Maar nu heb ik iets van ik ben een goede klant van haar en ik wil dat ze doet wat ze zegt. Zo ga ik ook met onze klanten om. En wat voelt het goed om dit soort groei in/bij mezelf te zien.

Situaties die me echt zeer doen, wat ik kwetsend vind is als ik bv. een mail stuur naar onze predikant en scriba over wat de lockdown van de kerk met mij doet. En ik een mail krijg we nemen jouw reactie het mee in onze volgende vergadering en dan komen we met een reactie. Maar er is geen reactie gekomen, ze zijn hun belofte vergeten. Dit soort voorvallen raken aan de pijn van afwijzing, aan het niet belangrijk genoeg zijn om een antwoord te geven. Het doet zeer omdat ik iets deel van wat hun besluit met mij doet. Ik laat me kennen aan hun en wil dangraag gehoord worden. En ik weet dat die mannen druk zijn, er niet meer aan denken en ik kan meer reden voor ze bedenken dat ze het ‘vergeten’ zijn. Maar ze beloven wel dingen, doe dat dan zorgvuldig! Naast dat ik me gekwetst en teleurgesteld voel, maakt het me ook boos en verdrietig. Is dit hoe we als gemeente met elkaar omgaan? Gaan we zo om met mensen die hun kwetsbare kant laten zien? Mijn reactie is mezelf terug trekken, het niet meer delen wat ik vind, denk of voel. Het niet meer willen investeren en vechten voor een kerkelijke gemeente die mij niet ziet staan. Ik wil me niet hechten, niet emotioneel binden aan mensen die dat niet ook aan mij willen doen. 

Ik hou er van dat wat ik beloof te doen en als er iets tussen komt het te laten weten. Afspraak is afspraak, beloofd is beloofd!