Bijna lege kerk

Sinds vorige week zondag mogen we weer naar de kerk, iets waar ik echt blij en gelukkig van wordt. Wat vind ik het fijn om op zondag naar Zijn huis te gaan, van maandag tot zaterdag komt Hij in mijn huis. Maar op zondag mag naar Hem toe gaan. Dan mag ik samen met de rest van mijn gemeente Hem de lof en eer brengen die Hij verdient. Heerlijk samen zingen, elkaar ontmoeten, samen bidden en danken en luisteren naar Gods woord. De ene keer spreekt een dienst me meer aan dan een andere, maar uit elke dienst neem ik wel iets mee.

Wat doet het mij een verdriet dat er maar zo weinig mensen naar de kerkdiensten komen. En als het mij al verdriet doet wat zal dit God dan een verdriet doen. Het voelt alsof we door corona, God en het gaan naar Zijn huis naar de achtergrond schuiven. Niet belangrijk genoeg meer vinden. Kerkdiensten worden op zondag via de tv of computer gevolgd of later terug gekeken. Lekker makkelijk eerst uitslapen en dan in de pyjama met een kop koffie naar de dominee kijken. Alsof het een tv show is. Natuurlijk is het fijn dat de mogelijkheid er is voor mensen die niet kunnen gaan. Ach en misschien zegt dit ook wel iets over ons als kerkelijke gemeente, ik weet het niet! 

Voor mij voelt het alsof Hij massaal wordt afgewezen. Mensen zeggen dat ze bang zijn i.v.m. corona en dat kan, daar wil ik niet over oordelen. Ik vind het zo verdrietig dat er maar zo weinig gemeenteleden komen naar de diensten. Zelfs vanmorgen met de avondsmaal viering was de kerk niet eens halfvol. Ik hoop en ik bid dat al die mensen toch weer gaan verlangen naar Het licht. Dat ze gaan beseffen, we moeten ons geloof levend houden en dat gaat het beste als we bij elkaar komen. Alleen kunnen we dat vuurtje niet brandend houden, we geven meer licht als we bij elkaar komen in de diensten!