Om hulp vragen

Om hulp vragen blijft iets wat ik lastig vind, een ander helpen en geven wat die nodig heeft is zoveel makkelijker dan aangeven wat ik nodig heb, of waar ik hulp bij kan gebruiken. Toen ik jaren geleden menstaal vast liep stond ik klem als ik geen hulp zocht zou ik zelfmoord plegen. De afgelopen jaren heb ik om fysieke hulp gevraagd omdat mijn lijf niet wil zoals ik graag zou willen dat het deed. En beide hulpvragen worden ingevuld op een manier die bij mij past met hulpverleners die de moeite willen nemen om naar mij te luisteren. Sinds een aantal jaar heb ik hulp in huis. Ook een drempel waar ik over moest, er kwam een vreemde in mijn huis, in mijn veilige omgeving. Een vreemde die dingen zag liggen en staan die echt privé zijn. Ik weet dat het nodig is. Maar ook daar komt een gevoel van schaamte van het moeten uitleggen waarom ik hulp nodig heb om de hoek kijken. Mensen oordelen zo snel. 

Maar op financieel gebied om hulp vragen vind ik iets totaal anders. Dan komt er gevoelens van schaamte, teleurstelling en falen om de hoek kijken. Het gevoel dat ik me moet verantwoorden over mijn uitgaven en inkomsten. Het gevoel dat mensen zullen denken dat ik bewust mijn handje op hou. Dat ik er voor kies om geen baan te hebben. Dat ik het financieel niet breed heb is niet iets waar ik niet voor gekozen heb. Ik had een redelijk betaalde baan in de kinderopvang, door een auto ongeluk waar ik schouderletsel aan overhield ben ik daarvoor afgekeurd. Ik wilde mijn eigen boterham verdienen en ben daarna allerlei uitzendwerk gaan doen. Ik zou niet mijn handje ophouden, daar was ik te trots voor. Tot ik na een aantal jaren niet meer verder kon, door de druk bij mijn laatste uitzendbaan stortte ik mentaal in. Na een aantal jaren in de ziektewet ben ik volledig afgekeurd. En daar kwam ook een ander financieel plaatje bij kijken omdat het uitzendwerk veel minder betaalde dan de kinderopvang. Ik kom nu elke maand net rond en dat is goed. Maar soms loop ik financieel vast door dat er uitgaves zijn die ik me eigenlijk niet kan permitteren, een auto die niet meer door de keuring kwam en dus vervangen moet worden. Lopen gaat slecht, fietsen in de buurt is prima maar voor afspraken over ver is een auto geen overbodige luxe. De accu van een elektrische fiets die de geest gaf tegelijkertijd met een wasmachine die niet meer deed. In dat soort situaties loop ik vast. En dat voelt niet fijn, dan komt er schaamte om de hoek kijken. En wat voelt het raar en ongemakkelijk als iemand dan spontaan zegt ik help je. Dat voelt te groots, dat voelt als onverdiende genade. 

In het verleden heb ik bij de diaconie van mijn kerk om hulp gevraagd, dat doe ik nooit weer. De manier waarop er toen met mijn hulp vraag is omgegaan, was niet prettig laat ik het zo maar omschrijven. Ik voelde me niet begrepen, gekleineerd, in de hoek gezet en veroordeeld. Dat heeft me enorm kopschuw gemaakt bij het vragen om (financiële) hulp. Ik moet mezelf toch kunnen bedruipen. Dan maar minder eten, dan maar geen andere kleren, dan maar niet…. Nee ik heb geen luxe dingen, de luxe die ik heb is een auto, is naailes als hobby en om onder de mensen te komen en een abonnement bij de bieb. 

En ik weet ik heb een broer die me altijd wil helpen en dat ook regelmatig doet. Die uit zichzelf ziet en begrijpt hoe zwaar het is om financieel de touwtjes aan elkaar te moeten knopen. Ik heb een tante in Alkmaar die me in geval van nood geld wil lenen. En dat is lief en fijn, maar ik zal er alleen een beroep op doen als het echt niet anders kan. Want vragen om geld, zeggen dat het financieel het water me soms aan de lippen staat, dat zal ik niet snel doen. Dan is er toch een groot gevoel van schaamte, van falen. Ik moet mezelf kunnen redden!