De afgelopen jaren staat mijn leven op emotioneel gebied in de steigers. Na een jeugd van emotionele verwaarlozing, pesten en eenzaamheid. Ben ik nu al een aantal jaren aan het werk om met hulp van een psycholoog mezelf (terug) te vinden. En dat is een beste renovatie, oude donkere lagen worden verwijderd waardoor ik eindelijk zicht krijg op een mooie lichtere laag vol nieuwe mogelijkheden en kansen.
Wat ik best
een dingetje vind is dat mijn leven op fysiek gebied ook in de steigers staat
maar dan meer om het overeind te houden. Ik vind het best lastig om te erkennen
dat ik fysiek er niet op vooruit ga, maar juist op achteruit. Dat mijn lichaam
niet kan wat ik graag wil is iets wat me meer doet dan ik laat merken. Ik
verstop me graag achter een masker van zelfspot.
Maar de
komende tijd staat mijn fysiek woning in de steigers. Mijn huis wordt grondig
gerenoveerd en energie zuinig gemaakt. Ik begrijp dat het moet gebeuren en dat
het goed is. Maar wat geeft het mij een spanning en een onrust. Al die mannen
die nu om en straks in mijn huis lopen. Het voelt niet fijn, ik ben mijn
privacy kwijt. Ik kan niet mijn normale gang gaan. En ergens voel ik dat ik
weer tegen een muur van mijn emotionele levenshuis aanloop. Een muur vol van
angst, onzekerheid en onrust. Mijn veilige thuisbasis is niet veilig meer.
Ik hoop en
bid dat als de renovatie van mijn fysieke huis klaar is, de renovatie van mijn emotionele
leerhuis geen schade heeft opgelopen. Dat er niet weer per ongeluk oude muren
zijn opgetrokken waar van ik dacht dat ze weg waren. Dat de angst en onrust met
de bouwvakkers mee weggaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten