Het gevoel dat ik stik

De laatste maanden heb ik het gevoel dat langzaam mijn keel wordt dichtgeknepen. Mijn adem, mijn levenslust wordt langzaam uit me geknepen. Alles draait om corona, elke journaal, elke nieuws site, de kranten en in bijna elk gesprek het gaat over corona en de regels. Tot de laatste maanden vorig jaar had ik op zich niet veel last van Corona en de regels, ik had mijn naaiwerk, zag klanten, had 1x in de week naailes en ging op zondag naar de kerk. Vooral die laatste 2 waren en zijn heel belangrijk voor me. Het ontmoeten van mensen, samen zijn, verbinding hebben en maken. Wat vond ik het heftig dat net voor de kerst dat niet meer mocht, geen samen, geen verbinding, geen ontmoeten maar weer terug naar alleen. Wat vind ik het een heftige maatregel en ik vraag me echt af of het middel onderhand niet erger is als de kwaal. Zou iemand in Den Haag of binnen de PKN beseffen wat dit met mensen doet? Hoeveel emotionele schade deze regels geven. Kijken ze nog verder als alleen corona? Voor mijn gevoel niet, alles wijkt voor corona zelf God moet wijken voor corona.

Wat raakt het me diep dat ik op zondag niet naar de kerk mag, wat doet het zeer dat Godshuis niet open is voor de gemmente envoor mij. Juist de deuren van Zijn huis zouden toch in deze tijd open moeten zijn. Juist bij Hem is toch troost en rust te vinden in deze moeilijke tijden. Mijn zondag is geen zondag meer, want het belangrijkste van de zondag kan en mag niet meer. Het maakt me boos, verdrietig en opstandig. Het doet me zeer dat we zo met God en zijn huis omgaan. Ik wil niet alleen geloven, ik wil samen met anderen geloven. Ik denk niet dat mijn kerk/kerkenraad beseft wat dit doet met mij en met anderen. Delen doe ik het niet meer met ze, want reactie krijg ik toch niet. Ik kan mijn kerk niet op mijn tv zien en op mijn laptop vind ik het niet wat. Ik ga nu dan ook naar andere kerken kijken en ga mijn eigen gemeente voor nu loslaten. Missen doen ze me (nu) toch niet. Voorlopig kerk ik online ergens anders, tot we misschien ooit weer naar de kerk mogen. Ik weet niet wanneer dat is, ik weet niet wanneer men het veilig genoeg acht om weer als gemeente of wat er dan nog van over is in Godshuis te mogen samen komen. 

Ik mis mijn naailesje op de dinsdagmiddag, even samen kletsen, even kijken wat maak jij, waar ben jij mee bezig. Even bijpraten en elkaars verhalen en gebeurtenissen aanhoren. Samen zijn, verbinding maken en even niet alleen. Even een paar uurtjes samen. Maar zoals het er nu naar uit ziet mag ik dinsdag weer naar naailes. Eindelijk!!! Wat zal ik blij zijn om mijn collega/klasgenoten weer te zien en te horen. Wat snak ik naar samen en verbinding.

De slogan is samen krijgen we corona onder controle, maar ik vraag me af hoezo samen? Wie kijkt er nu nog om naar de ander, wie ziet de eenzaamheid, het gemis of het gevoel te stikken van de ander nog? Zijn we niet allemaal weer volop bezig als voor corona ikke, ikke en ikke. Jij in jouw klein hoekje en ik in t mijn! In mijn beleving is er weinig over van het samen. De manier waarop we nu proberen grip te krijgen op corona maakt heel veel mensen kapot waar totaal geen oog voor is. Er is alleen oog voor al die besmettingen, verder kijken we niet. Ik vraag me af hoeveel mensen worden ziek door corona en de coronaregels. Ik ben bang dat als we daar naar gaan kijken we wel eens enorm konden schrikken!