Al een aantal jaren heb ik gesprekken met een psycholoog, ik vond voor de zomer dat het tijd was om te minderen. Niet omdat het zo goed gaat, maar omdat ik ergens verlang naar een schouderklopje uit mijn omgeving. Wat goed dat je mindert met hulpverlening etc. De behoefte aan bevestiging en erkenning is groot de laatste tijd. De angst om mensen kwijt te raken is zo intens. Want dat zit er achter, iets ze vinden me vast raar, Ze vinden vast dat ik moet stoppen met therapie na al die jaren. Ik weet dat ik ga invullen wat anderen denken. Ergens wil ik me na al die jaren nog steeds bewijzen. Ik ben niet gek, ik ben niet anders, ik ben niet dom en ik wil voor vol worden aangezien.
Op advies van mijn therapeut heb ik een vriendin gevraagd wat zij er van vond dat ik voorlopig nog wekelijks gesprekken zal hebben met de psycholoog. Zij zei zo mooi ‘wat is daar raar aan, als jij wekelijks naar de fysio moest voor je gezondheid is dat toch ook prima’. Zij maakte de vergelijking met een rollator hij helpt je om makkelijker door het leven te gaan. En nee ze vond me niet raar omdat ik wekelijks met iemand ging praten. Ergens zei ze zou ik ook wel zo’n iemand willen waar je zo vertrouwd mee kan praten en die je helpt waar nodig is. Die reactie deed me goed!
Er zullen vast mensen zijn die het wel raar vinden, die niet begrijpen waarom ik nog steeds naar een psycholoog ga. En ik hoef mezelf niet te verdedigen, ik hoef niet uit te leggen wat langdurige trauma’s met mij hebben gedaan. Hoe ik worstel met mijn fysieke beperkingen. En toch heb ik wel vaak het gevoel dat ik iets moet uitleggen, dat ik moet bewijzen dat ik er niet uit gewoonte heen ga. Dat ik dat moet bewijzen door te minderen of stoppen. Dat ik dan erkenning, liefde waardering iets van dat, van ze zal krijgen. Soms zou ik die mensen wel een inkijkje in mijn hoofd en ziel willen geven. Dat ze even de onrust in mijn binnenste konden ervaren. Misschien, heel misschien zou er dan iets meer begrip zijn. Maar ik denk dat ze er dan nog niets van zouden snappen. Het voelt zo zwaar vanbinnen, er is zoveel onrust en ik ben zo moe!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten