Om de pijn van mijn jeugd te overleven
Kan ik leren
Om mezelf echt te accepteren?
Kan ik leren om in mezelf te geloven
Zonder dat ik me voor liefde en goedkeuring van anderen, ga uitsloven
De angst om niet goed, leuk of aardig genoeg te zijn
Doet vanbinnen nog zo’n pijn
Ik wil leren om op een goede manier met mijn emotionele pijn om te gaan
Over mijn gezicht loopt meer dan één traan
De behoefte aan begrip, liefde en warmte is zo groot
Misschien zit daar wel mijn diepste pijn en nood.
Een honger naar liefde en aandacht die nooit is gestild
Maakt dat er inwendig van alles trilt
Zoveel jaren van eenzaamheid en pijn, dat heeft mij gevormd
Niet zo gek toch, dat het vanbinnen nog zo vaak stormt
Nog steeds zoek, verlang en hoop ik
Al is het maar voor een ogenblik
Is er iemand die mij echt ziet
Die oog en oor heeft voor mijn verdriet
Gelukkig er zijn nu mensen om mij heen die mij zien en echt willen kennen
Al is dat gezien en gekend worden nog erg wennen
De angst dat ze me afwijzen of in de steek zullen laten is groot
En dat bekennen klinkt zo idioot
Die angst is voor mij heel reëel
Denk niet wat zit ze te zeuren
Zeg niet dat zal niet gebeuren
Want garanties zijn er niet
Afwijzing of geen contact meer willen, het doet mij zoveel verdriet
Ik weet het heeft te maken met hechtingspijn
Daarom zijn deze gevoelens ook niet fijn
Ik ben met hulpverlening aan het puzzelen met mijn gevoelens en gedachten
In de hoop zo de innerlijke negativiteit te ontkrachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten