Ik vind het moeilijk om mijn grenzen te voelen en te stoppen voor ik er overheen ga. Ik wil niet minder kunnen als anderen, ik wil niet zwak zijn. Ik moet kunnen wat anderen kunnen. Doorgaan ook al schreeuwt mijn lijf ik kan niet meer. Ook al voel ik vanbinnen van alles wat niet goed is. Toch ga ik door, ik wil de ander niet teleurstellen, ik wil niet minder kunnen als de ander. Ik sjouw de trap op, ook al is het moeilijk, het is makkelijker om pijn te lijden dan om hulp te vragen.
De laatste weken merk ik hoe moe ik ben, er is zoveel onrust vanbinnen. Ik merk hoe moeilijk het is om stil te staan bij mijn gevoel en bij wat ik echt nodig heb. Want ik moet door, ik moet zoveel van mezelf. Ik voel wel dat ik aan mijn grens zit, maar ik negeer het. En tegelijkertijd gebeurt er vanbinnen van alles waar ik niet bij stil kan en wil staan. Omdat ik geen tijd heb, omdat ik bang ben voor de confrontatie met mezelf en omdat ik te moe ben. Bang om zwak te zijn, bang om te falen, bang om anderen teleur te stellen. Ik moet van mezelf doorgaan, want anders zullen ze denken dat……
Afgelopen week kwam daar nog eens fysieke pijn bij, mijn linker knie doet zeer. Mijn lijf wil niet wat ik wil dat het doet. En dat is lastig om te accepteren. Een stukje hulp vragen, erkennen dat dingen moeilijk gaan vind ik heel lastig. Ik heb altijd sterk moeten zijn, hoe leer ik dat ik ook af en toe zwak mag zijn? Liever iets zelf doen met pijn dan vragen om hulp en het niet krijgen. Ervaring heeft mij geleerd dat niet echt gehoord en begrepen worden, zoveel meer pijn doet dan een pijnlijke knie, rug of schouder of alles tegelijkertijd. Dan maar zelf doen dat is veiliger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten