Wat kan ik er naar verlangen om bij Hem te zijn. Om me welkom te voelen, om echte ten diepste gezien en gekend te worden. Om een liefde te ervaren die ik nog nooit heb gekend. Wat kan ik intens verlangen naar die dag! En ik kan alleen maar hopen en bidden dat Hij me niet lang meer laat wachten.
Ik kwam dit tegen op facebook van Berdine Zwanepol en dat sprak me aan, het gaf herkenning en erkenning van pijn en gemis.
Onbewust ben ik soms nog steeds zoeken naar ben ik goed genoeg voor jou? Een zoeken naar acceptatie, naar aanvaarding en eigenlijk ten diepste zoeken naar liefde. En als ik die denk niet te kunnen vinden, maar er wel naar verlang. Dan kan ik zomaar in die oude aanpas en please rol van vroeger schieten. Maar het besef en het weten dat het er is, dat is al een grote winst.
Ik merk dat ik ook van God wil horen dat Hij me goed genoeg vindt. Dat ik bij Hem mag komen zoals ik ben. Horen en merken dat HIj me niet afwijst, niet in de steek zal laten. En dat de onzekerheid er is, naast een rotsvast vertrouwen dat ik welkom ben bij Hem zoals ik ben. En dat Hij me niet zal afwijzen of in de steek zal laten. Het zijn 2 kanten en ik probeer mijn weg te vinden met beide.
Ik vind het zo moeilijk om te zeggen en aan te geven wat ik wil of nodig heb in contacten en relaties. Ik heb al jong geleerd om me aan te passen aan wat de ander wil of nodig heeft van mij en me daar naar te voegen. Want de angst voor afwijzing, gekwetst of in de steek gelaten te worden is zo enorm groot. Ik vind het nog steeds moeilijk om te zeggen tegen sommige mensen ik wil graag dat ons contact persoonlijk is, dat jij met mij jouw levenservaringen deelt en ik de mijne met jou. Ik wil dat ons contact echt, oprecht en hecht is en dat betekend niet dat ik je wil claimen, of wekelijks contact verwacht. Maar ik wil graag dat ons contact een diepere laag krijgt. Dat zeggen tegen de ander is iets wat ik heel eng vind, dan moet ik me heel kwetsbaar maken. Ik ben bang dat de ander me dan lastig of irritant zal vinden, ik ben bang dat ik te veel vraag van de ander, ik ben bang dat de ander me dan zal afwijzen en ten diepste ben ik bang om het contact met de ander te verliezen. Die angst om mensen kwijt te raken is enorm groot, want mensen kwijt raken die iets voor me betekenen doet zeer.
Maar ondanks
mijn angst en onzekerheid hier over, wil ik het toch gaan proberen. Ga ik tegen
een aantal mensen zeggen hoe ik het onderlinge contact graag zou willen, waar
mijn verlangen naar uit gaat, maar ook waar ik bang voor ben en wat dat met mij
doet. Als ik er aan denk dat ik dit wil gaan doen kan ik nu al janken van angst,
spanning en onzekerheid. Ik ga mijn handen er voor vouwen en vragen of Hij mij
wil helpen om het rustig duidelijk te kunnen maken aan de ander. En of Hij mij
de rust en de moed wil geven om deze nieuwe stap te gaan maken.
Zomaar ineens kwam vorige week de oprecht gestelde vraag weer eens voorbij; hoe gaat het met je? Ik vind het een moeilijke vraag om antwoord op te geven, dus ontweek ik handig een antwoord door te zeggen ik ben druk en daarover te vertellen. En het was geen leugen want ik ben heel druk met ‘Uit liefde gemaakt’. Maar de vraag hoe het met mij gaat, blijft door mijn hoofd malen. En ergens vind ik het flauw van mezelf dat ik een ontwijkend antwoord heb gegeven.
Het gaat niet goed maar ook niet slecht met mij. Ik ben op een gezonde manier trots op mezelf hoe ik leer omgaan met de spanning en angsten in de vakantie periode. Ik ben bezig om mijn eetprobleem aan te pakken met hulp van de POH en de psycholoog. En dat gaat met vallen en opstaan. Maar er oprecht mee bezig zijn voelt goed. Mentaal heb ik de afgelopen jaren heel wat stappen gezet en werk ik eraan om te groeien en sterker te worden. Ik voel me (nog steeds) heel onzeker over mezelf, de angst om fouten te maken en daarom afgewezen te worden is groot. De angst om niet leuk, niet aardig of niet goed genoeg gevonden te worden is net zo groot. Er is (ook nog steeds) de worsteling met ben ik oke, mag ik erbij horen, geven mensen echt om mij? Die worstelingen met mezelf zijn vanbinnen nog best groot. Ik heb moeite mijn (over)gevoelige aard, ik kan zo worstellen met dingen die gezegd zijn of die er gebeuren. Ik kan het moeilijk loslaten of negeren. Het liefst wil ik met iedereen het goed hebben. En ik weet dat dat niet kan. Ik vind mijn behoefte aan diepgang en verbinding in bepaalde contacten best lastig. Ik wil niet anders zijn, dat doet zeer.
Fysiek gaat het lopen moeilijk en een tijdje stil staan is zwaar en pijnlijk. Ik hoop dat het me gaat lukken om op een gezonde manier een aantal kilo’s kwijt te raken. Ik weet dat is beter voor mijn lijf. Ik ben moe, heel moe. Het slapen gaat al jaren heel wisselend. Maar het is meer dan lichamelijk moe, het is een soort van levensmoe. Moe van het zoeken en vechten, moe van het mezelf uitleggen en verklaren. Moe, van het zoeken en verlangen naar begrip, aanvaarding en liefde. Gewoon intens moe! Er is een verlangen dat God liever vroeger dan later een einde maakt aan mijn leven. Ik kijk niet uit naar de toekomst, want ergens jaagt die me angst aan. Als mijn broers en vriendinnen er niet meer zijn. Dan zie ik weer leegte en eenzaamheid voor me, die ik ken uit mijn jeugd en daar verlang ik niet naar terug. Maar Gods wegen zijn anders als mijn wegen en dat is iets wat ik moet accepteren.
Ik geniet van het goede dat ik krijg vooral door de verschillende contacten rondom ‘Uit liefde gemaakt’. Ik ben zo intens dankbaar dat God mij helpt om liefde te ervaren in mijn leven. Wat ik in mijn jeugd heb gemist kan in niet meer inhalen, maar ik kan wel gaan leren om het nu te zien, te voelen, te ontvangen en het door te geven aan anderen. Dat God mij ‘Uit liefde gemaakt’ heeft toevertrouwd raakt me heel diep. Wat ben ik Hem dankbaar voor dit kado, Hij wist en weet wat ik nodig heb en had. Ik heb hier zoveel lessen van de psycholoog in de praktijk kunnen brengen. En nog steeds is 'Uit liefde gemaakt’ en wat er in de groep gebeurt regelmatig onderwerp in mijn gesprekken met hem. De groep vrijwilligers is de afgelopen jaren behoorlijk gegroeid en er zitten sterke karakters tussen en daar mee omgaan is spannend en soms moeilijk. 'Uit liefde gemaakt' geeft doel, zin en kleur, aan- en in mijn leven. Het geeft afleiding van moeilijke en donkere gedachten. Ik ben er door gegroeid en veranderd als mens.
Ik ben dankbaar voor de vriendschappen die ik heb en hoe die in de afgelopen jaren zijn verdiept naar een voor mij ongekend niveau. Fijn om te merken en te ervaren dat mensen om me heen staan, dat ze er voor mij willen zijn. Maar dat het ook wederkerig is en ik er voor hun mag zijn. Ik ben dankbaar dat voor de gesprekken met de psycholoog. Ik ben dankbaar dat mijn geloof, mijn relatie met God en alles wat daar bij hoort bespreekbaar is in die gesprekken. Het is fijn om te merken dat mijn worstelingen, vragen en twijfels op geloofsgebied er mogen zijn, dat ik me er niet voor hoef te schamen. Ik merk voorzichtig groei en verandering, het is kwetsbaar en onzeker en tegelijkertijd is er een honger naar meer. Ik ben dankbaar dat God de afgelopen jaren zo vaak en zo duidelijk voor mij gezorgd heeft, mij geholpen heeft en nog steeds helpt. Hij laat echt niet los, ondanks dat ik elke keer weer te kort schiet naar Hem toe. Dat ontdekken, daar voorzichtig op te durven vertrouwen, dat is iets heel bijzonders voor mij.
Ik ga deze blog naar de persoon sturen die vroeg hoe gaat het met je. Dan heeft die persoon een aanvullend antwoord. Al is mijn ontwijkende antwoord die persoon waarschijnlijk niet opgevallen....
Het is zo onrustig vanbinnen, het verlangen naar iets van menselijke warmte en nabijheid, iets van warmte en liefde voor mij als mens is zo groot. Er is een intense honger naar echt gekend worden, naar echte aandacht en naar gezien worden. Een groot verlangen naar me verbonden voelen en erbij mogen horen.
Het is raar hoe terloops gemaakte opmerkingen in mijn hoofd blijven rond malen. Sommige al enige tijd geleden. Ik weet dat het te maken heeft met mijn gevoelige aard, maar die woorden raken van alles binnenin mij. Het veroorzaakt een kettingreactie aan pijn en onrust.
De afgelopen dagen is de snaaidrang enorm en heb ik er tot mijn eigen spijt aan toe gegeven. En nog is de rust niet teruggekomen en is er de drang naar meer snaaien om de pijn maar proberen weg te eten. En ik weet dat helpt niet echt. En het maakt me verdrietig dat ik niet sterker ben, dat ik die opmerkingen niet kan loslaten. Ik wil het zo graag goed doen, ik wil gezonder leven. Ik wil er zo graag bij horen. De angst om te falen, om afgekeurd, afgewezen of in de steek gelaten te worden is zo groot.
Ik leg me er maar bij neer dat het vandaag niet lukt om sterk te zijn. Morgen probeer ik het weer.
Vakantie, een tijd van weggaan, rust en ontspanning voor vele. Maar voor mij is het een tijd van loslaten van de mensen aan wie ik me heb gehecht. In het vertrouwen dat ik ze na hun vakantie weer zal zien. Dat ze dan niet veranderd zijn en ik nog steeds veilig mezelf kan en mag zijn in hun nabijheid.
Loslaten en vertrouwen is best moeilijk voor mij. Afstand, mensen die ik lief heb even niet zien, maar er vertrouwen het zit goed tussen ons. Een spannende tijd en wat ben ik blij als deze weken weer voorbij zijn. En iedereen weer terug is en ik ze weer in de ogen kan kijken en kan voelen ja het is nog hetzelfde tussen ons, als voor dat je op vakantie ging.
Het gaat gelukkig elk jaar iets beter. Ik kan er steeds beter mee omgaan. Het helpt enorm als niet iedereen tegelijk op vakantie is. En ik heb een vriendin die weet hoe zwaar deze weken zijn en ze helpt me door te vragen hoe het gaat en ze nodigt me in die weken af en toe uit om daar mee te eten. Dat is helpen dat is elkanders lasten dragen, dat is omzien naar je medemens, dat is Liefde!
Ik ben moe, intens moe. Moe van het denken en het voelen. Moe van alle oordelen en meningen van mensen. Moe van het zoeken en het hopen op verandering, moe van het verlangen naar verbinding en liefde. Zo intens moe!
Ik ben diep vanbinnen al jaren klaar met het leven. Maar het is nog steeds niet mijn tijd om te mogen gaan. Ik hoop stilletjes op een dodelijke ziekte of een ongeluk wat een einde aan mijn leven zal maken. Ik vraag me de laatste tijd vaak af wat zou het leven voor mij de moeite waard maken? En ik heb geen antwoord op die vraag. Ja er is lange tijd de wens geweest om een partner en kinderen te hebben. Maar was dat een verlangen naar een gezin of was het meer een verlangen om in het plaatje huisje, boompje beestje te passen. Was het meer de hoop en het verlangen om dan aansluiting te vinden om dan mee te mogen doen? Om er dan eindelijk echt bij te horen? Ik denk dat vooral het erbij mogen horen een heel diep verlangen was en is. Acceptatie, gezien en gekend worden zijn voor mij belangrijke woorden, het zijn geen lege woorden het vertegenwoordigd denk ik waar mijn diepste pijn zit.
De eenzaamheid van het met zo weinig mensen echt verbonden voelen is intens pijnlijk. Ik kan zo verlangen naar gezien worden, zoals ik anderen zie. Gewoon iets merken van gezien en gekend worden. Ik weet dat de diepte van deze pijn in mijn jeugd ligt. Ik ben moe van het zoeken naar verbinding en naar aansluiting, ik ben moe van het me laten kennen maar niet gekend, gehoord en gezien worden. Ik verlang er steeds meer naar om te mogen sterven. Om dit leven achter me te mogen laten en eindelijk echte Liefde, warmte en erkenning te voelen. Want ik weet zeker straks bij Hem wordt alle beter.
Ik verlang er niet naar om oud te worden. Ik heb geen kinderen, geen neven of nichten als ik oud moet worden weet ik nu al, dat er niemand naar me om kijkt. Dat maakt ook mijn verlangen om te mogen sterven ook groter. Ik ben niet depressief tenminste zo voelt het niet. Ik zal me zelf ook niets aandoen. Maar wat kan ik intens verlangen naar die dag dat ik eindelijk bij Hem mag komen. Dan is het feest!
En ja daar is ook vragen en onzekerheden, zal Hij mij niet afwijzen? Ben ik goed genoeg voor Hem? Zal Hij me echt welkom heten? Kan ik Zijn liefde dan echt voelen? Maar het verlangen en de hoop is sterker dan de angst.
Wat verlang ik naar echtheid, diepgang en verbondenheid in contacten en relaties. En wat mis ik dat nog vaak. De meeste zijn leeg en oppervlakkig. Maar weinig mensen willen en kunnen praten over de diepere dingen in het leven. De behoefte om erbij te horen, om me geaccepteerd en welkom te voelen is nog net zo groot als jaren geleden. Al jaren verlang ik om ergens bij te mogen horen, verlang ik er naar om gezien en gekend te worden. In mijn jeugd ben ik daarom gaan pleasen ik voelde aan wat er van me verwacht werd en dat gaf ik. Ik hoopte dat ik op die manier ergens bij zou horen, dat ik geaccepteerd en geliefd zou worden. Maar dat gebeurde niet, ik raakte alleen mezelf kwijt. En ik ben mezelf de afgelopen jaren aan het her ontdekken. En nog steeds doet afwijzing (of wat voor mij voelt als een afwijzing) of afkeuring intens zeer, misschien wel net zo zeer als het hongerige verlangen naar liefde en acceptatie. Het is zo’n rare cirkel van behoefte en onvervuld verlangen en het niet kunnen vinden waar ik zo intens veel behoefte aan heb. Wat is liefde en je verbonden voelen met andere mensen een groot en ingewikkeld iets. En wat is het moeilijk om er over te praten.
De afgelopen jaren heb ik geprobeerd om verbondenheid en relatie te zoeken en te vinden in mijn kerkelijke gemeente. Maar er echt bij horen, gezien en gekend worden lukt me niet. Steeds weer stoot ik mijn neus, loop ik tegen een muur van ons kent ons aan. Ik heb besloten met de zoveelste teleurstelling en tegen een muur van afwijzing aanlopen dat ik er mee stop. Ik ga niet meer proberen om aansluiting te vinden in de kerkelijke gemeente. Ik wil niet elke keer deze pijn en teleurstelling voelen. Misschien verlang ik wel naar iets wat onmogelijk is. Misschien kan deze kerkelijke gemeente mij gewoon niet geven wat ik nodig heb. Misschien ben ik gewoon te anders en zoek ik iets wat ze hier niet in huis hebben. Ik weet het niet, maar het doet wel zeer. Het voelt als niet goed genoeg zijn, het voelt als falen en tekort schieten. Het voelt als een afwijzing van mij als persoon. En ik weet dat als ik het kenbaar maak, dat ze zeggen dat het niet waar is. Ik verbeeld me dat, etc. Ik ben moe van het vechten, van het zoeken naar echte verbinding, naar aansluiting en echt contact. Ik ben moe van het vechten om gezien en gekend te worden. Ik ga mezelf en mijn hart beschermen. Ik ga niet langer parels voor zwijnen gooien.
Ik ben dankbaar voor de paar mensen in mijn leven die aanvoelen en begrijpen waar ik naar verlang. Met wie ik een echt en diepgaand gesprek kan voeren. En aan wie ik me heb kunnen en mogen hechten. En toch voelt het op een bepaalde manier eenzaam, voel ik een gemis.
https://www.gelukkig-hoogsensitief.nl/2019/09/uit-verbinding-hsp-en-eenzaamheid/
Ik vind het leven vaak zo dubbel voelen. Ik kan genieten van een mooi gesprek, het klieren met iemand die me na aan het hart ligt, van een mooi lied en zoveel meer. Maar er is ook het verlangen naar het einde van mijn leven. Iets van ongeduld hoe lang moet ik nog wachten. Ik heb het hier wel gezien, ik wil niet nog langer wachten. Ik verlang intens naar de mooiste plek die er maar is, ik verlang er naar om dat intense gevoel van geliefd, gekend en hopelijk erg welkom te zijn, eindelijk te voelen in alle intensiteit die er maar kan zijn. Gevoelens die hier niet op de goede manier gevoed zijn en blijkbaar niet gevoed kunnen worden om mijn honger en verlangen te stillen. Ik heb een diep verlangen om welkom te zijn, om thuis te komen, om erbij te horen en echt gezien en gekend te worden.
Maar onder dat verlangen zit ook angst
en onzekerheid. Mag ik er wel bij horen? Is mijn geloof goed en groot genoeg? Word
ik wel welkom geheten? Ben ik goed genoeg zoals ik ben? Wil Hij mij echt
kennen? Wil Hij mij liefde geven? Wil hij mij echt kennen? Wil hij een relatie
met mij aangaan? En ondanks dat ik ergens zeker weet dat ik daar ja op kan en
mag zeggen, is er ook onzekerheid. Ik ken die pijn zo goed, de pijn van niet
goed genoeg zijn, de pijn van er niet bij horen, de pijn van afwijzing. De pijn
van mezelf niet goed genoeg vinden, mezelf vast afwijzen voor dat de ander het
doet. En dat zit zo diep in mij en het is zo’n pijnlijk gevoel.
Soms kan ik zo verlangen naar contacten die iets meer zijn dan de oppervlakte, verlang ik naar diepgang en echtheid. En wat vind ik dat moeilijk te vinden. In persoonlijk relaties gaat het vaak over oppervlakkige dingen, gaat het niet echt de diepte in. Ik ben lid van een kerkelijke gemeente, maar voel me er niet echt bij horen. Er is zoveel oppervlakkigheid en ik mis de verbondenheid en echtheid. Ik wil niet meer zoeken naar een andere kerkelijke gemeente dat heb ik geprobeerd. Ik ben denk ik te anders, waar ik naar verlang dat vind ik hier niet. Dat zal ik denk ik pas vinden als ik dit leven achter me laat. En wat kan ik steeds vaker intens verlangen naar die dag dat ik dit leven achter me laten.
Voorlopig probeer ik maar niet te veel vooruit te kijken, probeer ik maar niet te veel stil te staan bij verlangen en gemis. Probeer ik alle moeilijke gevoelens maar diep vanbinnen weg te stoppen. Dan is het leven dragelijk te houden.
Ik merk aan mezelf dat als ik de verbinding niet meer voel met mensen ik ze steeds meer op afstand hou. Ik maak de frequentie van het contact minder, maar ik hou ze ook emotioneel op afstand. Ik deel niet meer wat er in mijn hart en hoofd speelt. Ik wil wel maar kan het niet als de verbinding niet wederzijds is. Verbinding gaat voor mij om relatie en relatie is iets wat voor mij om samen delen draait. Jij bent er voor mij en ik voor jou. Als ik er niet voor jou mag zijn, als de ander niet iets van zijn vreugde, pijn of worsteling deelt met mij, is er dan nog relatie? Ik vind dat moeilijk, misschien komt het door mijn jeugd maar ik heb het nodig om de verbinding op een dieper niveau te ervaren. Ik heb behoefte aan samen, aan wederkerigheid. Ik heb moeite met oppervlakkigheid en snak naar een diepe verbondenheid met mensen om me heen.
Het is al een tijdje erg onrustig vanbinnen, het slapen gaat slecht en ik ben daardoor weer sneller emotioneel en dat vind ik verschrikkelijk. Ik worstel met de zin van mijn leven. Is het leven, vind ik mijn leven de moeite waard? Wil ik nog leven? Geniet ik van het leven? Waarom leef ik? Heeft mijn leven enige zin? Het is zo’n strijd vanbinnen, God heeft mij gewild zeggen mensen, maar waarom dan? Wat is de toegevoegde waarde van mijn leven? Wat wil Hij met mij met mijn leven?
Elke avond ga ik slapen met het verlangen om niet meer wakker te worden. Ik wil weet ik moet beter voor mijn lijf zorgen, ik weet ik moet gewicht kwijt raken. Maar als ik dat niet doe, ga ik dan eerder dood? Is het verkeerd als ik daar zo over nadenk? Doe ik God daar verdriet mee? Stel ik Hem teleur? Zal Hij mij om mijn gedachten en verlangens afwijzen?
Ik weet het niet…. Ook deze worsteling maar op het lijstje zetten om een keer met de psycholoog over te praten. Voorlopig nog maar doorworstellen en hopen dat mijn verlangen om niet meer wakker te worden (of op een andere manier te sterven) snel wordt vervuld.
